Yavuz Selim ve Dostu Aslan
Bir zamanlar, yemyeşil ağaçların ve rengârenk çiçeklerin olduğu büyük bir ormanda, küçük bir çocuk yaşarmış. Bu çocuğun adı Yavuz Selim’miş. Yavuz Selim’in en sevdiği hayvan aslanmış. Her gece uyumadan önce annesi ona aslanlar hakkında masallar anlatırmış.
Bir sabah, Yavuz Selim ormanda yürüyüşe çıkmış. Karşısına kocaman, sarı yeleli bir aslan çıkmış. Aslan gülümseyerek, “Merhaba Yavuz Selim, benim adım Aslan Asil. Seninle arkadaş olmak isterim,” demiş. Yavuz Selim çok mutlu olmuş ve “Tabii ki, sen de benim en sevdiğim hayvansın!” diye cevap vermiş.
Aslan Asil, Yavuz Selim’e ormanın güzelliklerini göstermiş. Birlikte kuşların şarkılarını dinlemişler, tavşanlarla zıplamışlar ve kelebeklerin peşinden koşmuşlar. Tam o sırada, küçük bir sincap ağacın dalında mahsur kalmış. Sincap, “Yardım eder misiniz? Yukarı çıkamıyorum,” diye ağlamış. Yavuz Selim hemen “Üzülme, ben sana yardım ederim,” demiş. Ama boyu yetişmediği için dalı yakalayamamış.
Bunun üzerine Aslan Asil, “Ben seni sırtıma alayım, o zaman dalı yakalayabilirsin,” demiş. Yavuz Selim aslanın sırtına çıkmış ve sincabı güvenle yere indirmiş. Sincap çok sevinmiş, “Teşekkür ederim arkadaşlar, siz ne kadar iyi kalplisiniz!” diyerek onlara sarılmış.
O günden sonra Yavuz Selim ve Aslan Asil her gün birlikte oynamışlar. Yavuz Selim, arkadaşlarına yardım etmenin ne kadar güzel olduğunu öğrenmiş. Akşam olduğunda annesi onu uyumaya çağırmış. Yavuz Selim yatağına uzanmış, gözlerini kapatmış ve Aslan Asil’in tatlı kükremesini duyar gibi olmuş: “İyi geceler, sevgili dostum. Yarın yine buluşuruz.” Yavuz Selim, sıcacık bir gülümsemeyle uykuya dalmış.
Bir sabah, Yavuz Selim ormanda yürüyüşe çıkmış. Karşısına kocaman, sarı yeleli bir aslan çıkmış. Aslan gülümseyerek, “Merhaba Yavuz Selim, benim adım Aslan Asil. Seninle arkadaş olmak isterim,” demiş. Yavuz Selim çok mutlu olmuş ve “Tabii ki, sen de benim en sevdiğim hayvansın!” diye cevap vermiş.
Aslan Asil, Yavuz Selim’e ormanın güzelliklerini göstermiş. Birlikte kuşların şarkılarını dinlemişler, tavşanlarla zıplamışlar ve kelebeklerin peşinden koşmuşlar. Tam o sırada, küçük bir sincap ağacın dalında mahsur kalmış. Sincap, “Yardım eder misiniz? Yukarı çıkamıyorum,” diye ağlamış. Yavuz Selim hemen “Üzülme, ben sana yardım ederim,” demiş. Ama boyu yetişmediği için dalı yakalayamamış.
Bunun üzerine Aslan Asil, “Ben seni sırtıma alayım, o zaman dalı yakalayabilirsin,” demiş. Yavuz Selim aslanın sırtına çıkmış ve sincabı güvenle yere indirmiş. Sincap çok sevinmiş, “Teşekkür ederim arkadaşlar, siz ne kadar iyi kalplisiniz!” diyerek onlara sarılmış.
O günden sonra Yavuz Selim ve Aslan Asil her gün birlikte oynamışlar. Yavuz Selim, arkadaşlarına yardım etmenin ne kadar güzel olduğunu öğrenmiş. Akşam olduğunda annesi onu uyumaya çağırmış. Yavuz Selim yatağına uzanmış, gözlerini kapatmış ve Aslan Asil’in tatlı kükremesini duyar gibi olmuş: “İyi geceler, sevgili dostum. Yarın yine buluşuruz.” Yavuz Selim, sıcacık bir gülümsemeyle uykuya dalmış.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!