Defne’nin Kelebek Macerası

Bir varmış, bir yokmuş. Küçük Defne, gökyüzüne bakıp yıldızları saymayı çok severmiş. Bir akşam, penceresinden içeri altın sarısı bir ışık süzülmüş. Bu ışık, küçük bir kelebeğin kanatlarından yayılıyormuş. Kelebek, Defne’ye yaklaşmış ve çok tatlı bir sesle “Merhaba Defne, seninle bir maceraya çıkmak ister misin?” demiş.

Defne heyecanla “Evet, çok isterim!” diye cevap vermiş. Kelebeğin kanatlarına dokunur dokunmaz odası, rengârenk çiçeklerle dolu bir ormana dönüşmüş. Çiçekler kocaman, yapraklar ipektenmiş. Defne, kelebeğin peşinden koşmaya başlamış. Bir süre sonra karşılarına, şarkı söyleyen mavi bir kuş çıkmış. Kuş, “Defne, çiçeklere su verir misin? Onlar çok susamış” demiş. Defne hemen yakındaki küçük bir gölden su almış ve her bir çiçeği sevgiyle sulamış. Çiçekler canlanmış, rengârenk açmış ve “Teşekkür ederiz, Defne!” diye fısıldamışlar.

Ardından kelebek, Defne’yi dev bir ağacın tepesine götürmüş. Orada minik bir tırtıl ağlıyormuş. Tırtıl, “Kanatlarım çıkmıyor, uçamıyorum” demiş. Defne, tırtılı avuçlarının arasına almış, okşamış ve “Merak etme, her şey zamanla olur. Sen sabret, güneş seni ısıtsın” demiş. Tam o anda güneş bulutların arkasından süzülmüş, tırtılın üzerine altın bir ışık düşmüş. Tırtıl birden rengârenk bir kelebeğe dönüşmüş. Mutluluktan dans ederek uçmaya başlamış.

Bütün hayvanlar ve çiçekler Defne’ye teşekkür etmiş. Kelebek, “Defne, sen çok iyi kalpli bir çocuksun. Doğayı sevip koruduğun için tüm orman sana minnettar” demiş. Defne gözlerini kapatıp mutlulukla gülümsemiş. Gözlerini açtığında ise kendi yatağında, sıcacık yorganının altındaymış. Pencereden içeri ay ışığı süzülüyormuş. O gece Defne, rüyasında yine o güzel kelebekle uçmuş ve bütün çiçekleri sulamış. Ve hep birlikte mutlu mesut yaşamışlar.