Kıvanç ve Dostu Minik Kedi

Bir varmış, bir yokmuş. Güzel mi güzel, yemyeşil bir köyde, küçük Kıvanç yaşarmış. Kıvanç iki yaşındaymış, daha yeni yeni konuşmaya başlamış. En sevdiği şey kedilermiş. Her gün pencereden dışarı bakar, bahçede oynayan kedileri izlermiş.

Bir sabah, güneş ışıkları Kıvanç’ın odasını ısıtırken, minik bir ses duymuş. "Miyav!" Kıvanç hemen doğrulmuş. Pencerenin önünde, minicik, pamuk gibi beyaz bir kedi duruyormuş. Gözleri masmavi, tüyleri yumuşacıkmış. Kıvanç çok sevinmiş. Annesi, "Bu minik kedi sana arkadaş olmaya gelmiş," demiş.

Kıvanç, kediye "Pamuk" adını vermiş. Pamuk da Kıvanç’ın peşini hiç bırakmıyormuş. Beraber bahçede oynamışlar. Kıvanç, Pamuk’a top atmayı öğretmiş. Pamuk da minik patileriyle topu geri yuvarlamış. Kıkır kıkır gülmüş Kıvanç.

Sonra birlikte çiçekleri sulamışlar. Kıvanç, elindeki minik kovayla çiçeklere su vermiş, Pamuk da yanında miyavlayarak ona yardım etmiş. Çiçekler daha da güzel kokmuş, rengârenk açmışlar.

Akşam olmuş, Kıvanç yorulmuş. Annesi onu yatağına yatırmış. Pamuk da hemen yanına kıvrılmış. Kıvanç, Pamuk’un yumuşak tüylerini okşamış. "İyi ki varsın Pamuk," demiş. Pamuk da mırıl mırıl mırıldanmış.

O gece Kıvanç, rüyasında Pamuk’la bulutların üzerinde oynuyormuş. Bulutlar pamuk gibiymiş, tıpkı Pamuk gibi. Beraber zıplamışlar, gülmüşler, dans etmişler. Kıvanç’ın kalbi sevgiyle dolmuş.

Sabah uyandığında, Pamuk hâlâ yanındaymış. Kıvanç onu öpmüş. "Seni çok seviyorum Pamuk," demiş. Pamuk da miyavlamış, sanki "Ben de seni seviyorum," demiş.

O günden sonra Kıvanç ve Pamuk hep birlikte olmuş. Her gün yeni oyunlar keşfetmiş, birbirlerine sarılmışlar. Kıvanç, bir kedinin ne kadar tatlı bir dost olabileceğini öğrenmiş. Ve her gece yatağına yatarken, Pamuk’un sıcacık nefesini duyup huzurla uyumuş.

Masal burada bitmiş. Kıvanç da, Pamuk da mutlu mesut yaşamışlar.