Hülya ve Küçük Tay Pofuduk
Bir zamanlar, rengarenk çiçeklerle ve yemyeşil çimenlerle dolu bir köyde, Hülya adında beş yaşında tatlı mı tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Hülya'nın en sevdiği şey atlarmış. Her gün pencereden dışarı bakıp, uzaktaki çayırda koşan atları izlermiş. Onların rüzgâr gibi koşuşlarını, yelelerinin dalgalanışını çok severmiş.
Bir sabah, Hülya'nın annesi ona sürpriz bir haber vermiş: "Hülya, bugün çiftliğe gidiyoruz, orada yeni doğmuş bir tay var!" Hülya sevinçle zıplamış. Hemen ayakkabılarını giymiş ve annesiyle birlikte çiftliğe doğru yola çıkmışlar.
Çiftliğe vardıklarında, Hülya küçük tayı görmüş. Tayın adı Pofuduk'muş. Pofuduk, bembeyaz tüyleri ve kocaman meraklı gözleriyle minicik bir at yavrusuymuş. Hülya hemen yanına koşmuş. "Merhaba Pofuduk!" demiş sevgiyle. Pofuduk, başını Hülya'nın omzuna yaslamış ve yumuşak bir sesle kişnemiş.
Günler geçmiş, Hülya her gün çiftliğe gidip Pofuduk'u ziyaret etmiş. Ona taze otlar toplamış, tatlı elmalar getirmiş. Pofuduk da onu her gördüğünde sevinçle koşup yanına gelirmiş. İkisi çok iyi arkadaş olmuşlar.
Bir gün çiftlikteki diğer hayvanlar, Pofuduk'a "Sen neden hep Hülya'yı bekliyorsun? Başka arkadaşların da olabilir" demişler. Pofuduk gülümsemiş: "Hülya bana her gün sevgiyle bakıyor, benimle oynuyor ve beni hiç yalnız bırakmıyor. Gerçek dostluk böyle bir şeydir."
Hülya bu sözleri duymuş ve çok mutlu olmuş. Annesine dönüp demiş ki: "Anne, dostluk paylaşmak demek, değil mi?" Annesi gülümsemiş: "Evet Hülya, dostluk sevgiyle, sabırla ve paylaşmakla büyür."
O akşam Hülya eve döndüğünde, yatağına yatmış ve Pofuduk'u düşünmüş. Gözlerini kapatmış ve rüyasında Pofuduk'la birlikte yeşil çayırlarda koşmuşlar. Rüzgâr saçlarını okşamış, çiçekler onlara gülümsemiş.
Hülya derin bir nefes almış ve kendi kendine fısıldamış: "İyi ki varsın Pofuduk, iyi ki dostumsun." Sonra tatlı bir uykuya dalmış. Pofuduk da ahırında huzurla uyumuş, çünkü o da biliyormuş ki Hülya yarın yine gelecek ve birlikte oynayacaklar.
Ve o günden sonra Hülya hep şunu hatırlamış: Gerçek dostluk, sevgiyle büyüyen en güzel çiçektir.
Bir sabah, Hülya'nın annesi ona sürpriz bir haber vermiş: "Hülya, bugün çiftliğe gidiyoruz, orada yeni doğmuş bir tay var!" Hülya sevinçle zıplamış. Hemen ayakkabılarını giymiş ve annesiyle birlikte çiftliğe doğru yola çıkmışlar.
Çiftliğe vardıklarında, Hülya küçük tayı görmüş. Tayın adı Pofuduk'muş. Pofuduk, bembeyaz tüyleri ve kocaman meraklı gözleriyle minicik bir at yavrusuymuş. Hülya hemen yanına koşmuş. "Merhaba Pofuduk!" demiş sevgiyle. Pofuduk, başını Hülya'nın omzuna yaslamış ve yumuşak bir sesle kişnemiş.
Günler geçmiş, Hülya her gün çiftliğe gidip Pofuduk'u ziyaret etmiş. Ona taze otlar toplamış, tatlı elmalar getirmiş. Pofuduk da onu her gördüğünde sevinçle koşup yanına gelirmiş. İkisi çok iyi arkadaş olmuşlar.
Bir gün çiftlikteki diğer hayvanlar, Pofuduk'a "Sen neden hep Hülya'yı bekliyorsun? Başka arkadaşların da olabilir" demişler. Pofuduk gülümsemiş: "Hülya bana her gün sevgiyle bakıyor, benimle oynuyor ve beni hiç yalnız bırakmıyor. Gerçek dostluk böyle bir şeydir."
Hülya bu sözleri duymuş ve çok mutlu olmuş. Annesine dönüp demiş ki: "Anne, dostluk paylaşmak demek, değil mi?" Annesi gülümsemiş: "Evet Hülya, dostluk sevgiyle, sabırla ve paylaşmakla büyür."
O akşam Hülya eve döndüğünde, yatağına yatmış ve Pofuduk'u düşünmüş. Gözlerini kapatmış ve rüyasında Pofuduk'la birlikte yeşil çayırlarda koşmuşlar. Rüzgâr saçlarını okşamış, çiçekler onlara gülümsemiş.
Hülya derin bir nefes almış ve kendi kendine fısıldamış: "İyi ki varsın Pofuduk, iyi ki dostumsun." Sonra tatlı bir uykuya dalmış. Pofuduk da ahırında huzurla uyumuş, çünkü o da biliyormuş ki Hülya yarın yine gelecek ve birlikte oynayacaklar.
Ve o günden sonra Hülya hep şunu hatırlamış: Gerçek dostluk, sevgiyle büyüyen en güzel çiçektir.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!