Alp ve Kepçeli Vinçli Hayvanlar

Bir varmış, bir yokmuş. Minicik elleriyle her şeye dokunmayı seven, kocaman mavi gözleriyle dünyayı keşfeden bir çocuk varmış: Alp. Alp'in en sevdiği iki şey, bir kepçe ve bir vinçmiş. Oyuncak kepçesiyle kumları taşır, minik vinciyle de blokları kaldırırmış. Bir akşam, güneş pembe bulutların arkasına saklanırken, Alp odasında oynuyormuş. Birden, pencereden gelen tatlı bir ses duymuş: "Pip, pip, pip!"

Alp başını kaldırmış. Camın önünde minicik, sarı tüylü bir civciv duruyormuş. Civciv gagasını cama vuruyor, sonra da başını yana eğip Alp'e bakıyormuş. Alp heyecanla "Civciv! Bak kepçem var!" demiş. Civciv gagasıyla "Cik cik cik!" diye cevap vermiş. O sırada pencereden bir başka ses daha gelmiş: "Vızzz, vızzz!" Minicik bir uğurböceği kanatlarını çırparak içeri girmiş. Uğurböceği Alp'in parmağına konmuş, benekli sırtını göstermiş.

Alp "Merhaba uğurböceği! Haydi birlikte oynayalım!" demiş. Sonra kucağına kepçesini ve vincini alıp bahçeye çıkmış. Bahçede bir kedi, bir köpek, bir de tavşan arkadaşlarıyla oynuyormuş. Ama küçük bir tavşan ağacın altında üzgün duruyormuş. Alp hemen yanına gitmiş. "Neden üzgünsün, minik tavşan?" diye sormuş. Tavşan "Küçük bir taş parçası patime battı, çıkaramıyorum" demiş.

Alp gülümsemiş: "Merak etme! Vinçim var!" diyerek minik vincini uzatmış. Vinçin ucundaki kancayı tavşanın patisine dikkatlice yaklaştırmış ve taşı nazikçe çekip çıkarmış. "Kepçemle de o taşı alıp çiçeklerin yanına koyayım, belki bir kuş yuvası için kullanır" demiş. Tavşan sevinçle zıplamış. "Teşekkür ederim Alp! Çok yardımsever bir arkadaşsın!" demiş.

Alp cevap vermiş: "Kepçeler, vinçler yardım etmek için vardır. Tıpkı arkadaşlar gibi!" O sırada annesi seslenmiş: "Alp, uyku vakti!" Alp hayvan dostlarına sarılıp vedalaşmış. Gözlerini kapattığında rüyasında, kocaman bir kepçeyle yıldızları toplayıp, vinçle onları gece gökyüzüne asıyormuş. Ay ona gülümsemiş, tüm hayvanlar da alkış tutmuş. Alp, sevgiyle ve yardımseverlikle dolu bir uykuya dalmış.