Boncuk ve Korhan'ın Dostluğu

Küçük Korhan, yumuşacık yatağında uyumadan önce her gece annesinin anlattığı masalları dinlerdi. En sevdiği şey ise sarı tüylü, sallanan kuyruklu köpeklerdi. O gece annesi, Korhan'ı da masalın içine alan bir hikâye anlatmaya başladı.

Bir varmış, bir yokmuş... Güneşin en tatlı gülümsediği bir köyde, küçük Korhan yaşarmış. Korhan'ın en yakın arkadaşı, Boncuk adında bir köpekmiş. Boncuk'un tüyleri pamuk gibi yumuşak, patileri minik birer yastık gibiymiş. Her sabah Korhan uyanır uyanmaz Boncuk kuyruğunu sallayarak yanına gelir, "Hadi oynayalım!" dermiş.

Bir gün Korhan ve Boncuk, bahçede kelebekleri izlerken küçük bir kuş yavrusu görmüşler. Kuş yavrusu yuvasından düşmüş, çok üzgünmüş. Korhan hemen Boncuk'a bakmış. Boncuk sanki "Ne yapmalıyız?" der gibi başını eğmiş. Korhan, kuşu nazikçe avuçlarına almış. Boncuk da yanından hiç ayrılmamış. Birlikte kuşu yuvasına koymak için ağaca tırmanmışlar. Boncuk, Korhan'ı seyrederken havlamış, sanki "Aferin, çok iyi yaptın!" demiş.

Kuş yavrusu yuvasına kavuşunca mutlulukla cıvıldamış. O akşam, gökyüzünde yıldızlar parlamaya başlamış. Korhan yatağına uzanırken Boncuk da yanına kıvrılmış. Boncuk'un sıcacık nefesi Korhan'ın yanağını okşamış. Anneleri gelip onları öpmüş: "İyi geceler, iyi kalpli oğlum ve sadık dostun Boncuk."

Korhan gözlerini kapatırken Boncuk'un mışıl mışıl uyuduğunu duymuş. O gece rüyasında, birlikte koştukları rengârenk çayırları, hep birlikte uçan kelebekleri görmüş. Korhan, Boncuk'la her zorluğun üstesinden gelebileceğini anlamış. Çünkü dostluk, en güzel sihirmiş.

Ve böylece, minik Korhan sevgi dolu bir uykuya dalmış. Boncuk da onun yanında, kuyruğunu hafifçe sallayarak rüyasında ona eşlik etmiş. Sonsuz bir mutlulukla, hep birlikte...