Efnan'ın Orman Arkadaşları

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en güzel koktuğu bir ormanda, minik bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Efnan'mış. Efnan, iki yaşında, kocaman kahverengi gözleri ve pamuk gibi yumuşacık elleri olan bir bebekmiş. En çok da kedileri, kuşları ve bebeklerini severmiş.

Bir sabah, Efnan bahçesinde oynarken, minicik, gri bir kedi yavrusu görmüş. Kedi, "Miyav miyav!" diyerek Efnan'ın yanına gelmiş. Efnan, kediye gülümsemiş ve "Hoş geldin, küçük kedicik!" demiş. Kedi, onun kucağına kıvrılıp mırlamaya başlamış. O sırada, bir kuş, dalların arasında neşeyle şarkı söylüyormuş. "Cik cik cik!" Kuş, Efnan'ın başının üstünde uçmuş ve ona bir çiçek getirmiş. Efnan çok mutlu olmuş.

Efnan, kucağında kedicik, omzunda minik kuş, evin içine girmiş. Orada, en sevdiği bebeği onu bekliyormuş. Bebeğe sarılmış, ona "Seni çok seviyorum, güzel bebek!" demiş. Sonra kediye, kuşa ve bebeğe, hep birlikte oynamayı teklif etmiş. Kedi yuvarlanmış, kuş cıvıldamış, bebek de Efnan'ın kollarında sallanmış. Birlikte o kadar güzel vakit geçirmişler ki, güneş bile onları izlemek için biraz daha parlamış.

Akşam olunca, Efnan yorgun ama çok mutluymuş. Kedi, kuş ve bebek de onun yanına uzanmış. Efnan hepsine sarılmış ve mışıl mışıl uykuya dalmış. Rüyasında, bütün hayvanlar ve bebekler, el ele tutuşup dostluk şarkıları söylüyormuş. Efnan, arkadaşlığın ve sevginin en güzel şey olduğunu anlamış. Ve herkes, birbirini çok sevdiği için, orman hep neşeyle doluymuş.