Asel ve Elsa’nın Sihirli Buz Diyarı

Bir varmış, bir yokmuş. Küçük Asel, her gece penceresinden yıldızlara bakmayı ve kardan güzel şeyler hayal etmeyi çok severmiş. Onun en sevdiği şey, buzların kraliçesi Elsa’ymış. Bir akşam, Asel yatmadan önce Elsa’nın şarkısını mırıldanırken, odasının bir anda ışıldamaya başladığını görmüş. Gözlerine inanamamış! Kar taneleri usulca odasında dans ediyor, her bir tanesi minik yıldızlar gibi parlıyormuş.

Tam o sırada, odanın ortasında ışıltılı bir kapı belirmiş. Kapı açıldığında, güler yüzlü Elsa elini uzatmış: "Gel Asel, seni sihirli buz diyarıma götüreyim!" demiş. Asel heyecanla Elsa’nın elini tutmuş ve birlikte ışıltılı kapıdan geçmişler.

Karşısında bembeyaz, pırıl pırıl bir diyar varmış. Ağaçların dalları kristal gibi parlıyor, gölden küçük buz balıkları neşeyle zıplıyormuş. Elsa, Asel’e buz kristallerinden bir taç yapmış. "Bu taç sevgiyle parlar," demiş. Sonra elindeki sihirli değneği sallamış ve etrafta rengârenk çiçekler açıvermiş. Asel çok mutlu olmuş. "Sihir yapmayı öğretebilir misin bana?" diye sormuş. Elsa gülümsemiş: "Sihir, ancak paylaşıldığında büyür. Gelin birlikte bu diyarı daha da güzelleştirelim."

Asel, Elsa’nın yardımıyla küçük bir buz kuşu yapmış. Kuş, kanat çırpıp uçmuş ve her yere sevgi saçmış. Minik tavşanlar, geyikler ve renkli kelebekler onlara katılmış. Herkes birlikte şarkı söylemiş, dans etmiş. O gece Asel, dostluğun ve yardımlaşmanın en büyük sihir olduğunu öğrenmiş.

Gün sona ererken Elsa, Asel’e sarılmış: "Sen de her zaman sevgi dolu kal, sihrin hiç bitmesin." Işıltılı kapı yeniden açılmış ve Asel yatağına uzanmış. O gece rüyasında bile buz diyarında arkadaşlarıyla oynamış. Masal da burada bitmiş. Asel, sevgiyle uykuya dalmış.