Doruk ve Küçük İtfaiye Arkadaşı
Bir zamanlar, yeşil tepelerin arasında, rengarenk çiçeklerle dolu bir köyde Doruk adında üç yaşında bir çocuk yaşarmış. Doruk, itfaiyecileri çok severmiş. Kırmızı itfaiye arabalarını görünce gözleri parlar, ellerini çırparmış.
Bir sabah, Doruk bahçede oynarken uzaktan bir ses duymuş: “Miyav, miyav!” Sesin geldiği yere bakmış. Küçük, turuncu bir kedi yavrusu, koca bir çalının altında kalmış, çıkamıyormuş.
Doruk hemen yanına koşmuş. “Merhaba küçük kedi, ben Doruk! Sana yardım edeceğim,” demiş gülümseyerek. Ama çalı çok sık, dalları çok sıkıymış. Doruk düşünmüş, düşünmüş… Sonra aklına bir fikir gelmiş!
“Ben bir itfaiyeciyim!” demiş. Oyuncak itfaiye şapkasını başına takmış. Bahçedeki yumuşak yastığı ve oyuncak merdivenini alıp gelmiş. Yastığı çalının yanına koymuş, merdivenle dalları nazikçe aralamış. “Korkma, ben buradayım,” demiş tatlı bir sesle.
Küçük kedi, Doruk’un sıcacık sesini duyunca cesaretlenmiş. Patilerini uzatmış ve yumuşak yastığın üstüne hop diye atlamış. “Miyav!” demiş mutlulukla, kuyruğunu sallayarak.
Tam o sırada Doruk’un en iyi arkadaşı Elif koşarak gelmiş. “Doruk, ne oldu?” diye sormuş. Doruk gülümsemiş: “Küçük kediyi kurtardım! İtfaiyeciler gibi yardım ettim.”
Elif sevinçle ellerini çırpmış. “Harikasın! Ben de ona biraz süt getirebilir miyim?” demiş. Birlikte küçük kediye süt vermişler. Kedi sütünü içmiş, sonra Doruk’un kucağında mırıl mırıl uyuyakalmış.
O günden sonra küçük kedi, Doruk’un bahçesinde yaşamaya başlamış. Her sabah Doruk’u görünce sevinçle koşarmış. Doruk da ona sarılır, “Canım arkadaşım,” dermiş.
Doruk öğrenmiş ki, yardım etmek ve arkadaş olmak dünyanın en güzel şeyiymiş. İtfaiyeciler gibi cesur olmak, bir dostun kalbini ısıtırmış.
Ve o gece Doruk, yatağına yattığında, küçük kedi de ayakucunda kıvrılıp uyumuş. Doruk gözlerini kapatırken fısıldamış: “İyi geceler, canım arkadaşım.”
Tatlı rüyalar, Doruk!
Bir sabah, Doruk bahçede oynarken uzaktan bir ses duymuş: “Miyav, miyav!” Sesin geldiği yere bakmış. Küçük, turuncu bir kedi yavrusu, koca bir çalının altında kalmış, çıkamıyormuş.
Doruk hemen yanına koşmuş. “Merhaba küçük kedi, ben Doruk! Sana yardım edeceğim,” demiş gülümseyerek. Ama çalı çok sık, dalları çok sıkıymış. Doruk düşünmüş, düşünmüş… Sonra aklına bir fikir gelmiş!
“Ben bir itfaiyeciyim!” demiş. Oyuncak itfaiye şapkasını başına takmış. Bahçedeki yumuşak yastığı ve oyuncak merdivenini alıp gelmiş. Yastığı çalının yanına koymuş, merdivenle dalları nazikçe aralamış. “Korkma, ben buradayım,” demiş tatlı bir sesle.
Küçük kedi, Doruk’un sıcacık sesini duyunca cesaretlenmiş. Patilerini uzatmış ve yumuşak yastığın üstüne hop diye atlamış. “Miyav!” demiş mutlulukla, kuyruğunu sallayarak.
Tam o sırada Doruk’un en iyi arkadaşı Elif koşarak gelmiş. “Doruk, ne oldu?” diye sormuş. Doruk gülümsemiş: “Küçük kediyi kurtardım! İtfaiyeciler gibi yardım ettim.”
Elif sevinçle ellerini çırpmış. “Harikasın! Ben de ona biraz süt getirebilir miyim?” demiş. Birlikte küçük kediye süt vermişler. Kedi sütünü içmiş, sonra Doruk’un kucağında mırıl mırıl uyuyakalmış.
O günden sonra küçük kedi, Doruk’un bahçesinde yaşamaya başlamış. Her sabah Doruk’u görünce sevinçle koşarmış. Doruk da ona sarılır, “Canım arkadaşım,” dermiş.
Doruk öğrenmiş ki, yardım etmek ve arkadaş olmak dünyanın en güzel şeyiymiş. İtfaiyeciler gibi cesur olmak, bir dostun kalbini ısıtırmış.
Ve o gece Doruk, yatağına yattığında, küçük kedi de ayakucunda kıvrılıp uyumuş. Doruk gözlerini kapatırken fısıldamış: “İyi geceler, canım arkadaşım.”
Tatlı rüyalar, Doruk!
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!