Melin'in Gezici Orman Macerası
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en renkli açtığı bir ormanda, küçük bir tavşan yaşarmış. Bu tavşanın adı Zıpzıp'mış. Zıpzıp’ın en büyük sevinci, ormanda dostlarıyla birlikte gezintiye çıkmakmış.
Bir sabah, Zıpzıp uyanır uyanmaz, "Bugün Melin'le gezintiye çıkacağım!" diye sevinmiş. İşte tam o sırada, nazlı bir rüzgâr esmiş ve pembe kulaklı, minik bir kız çocuğu, yani Melin, ormanın kenarında belirmiş. Melin de tıpkı Zıpzıp gibi gezmeyi çok severmiş.
"Melin, hadi birlikte bir gezintiye çıkalım," demiş Zıpzıp. Melin sevinçle Zıpzıp'ın yanına koşmuş. Birlikte yürümeye başlamışlar. Yolda karıncaların sıra sıra yuvalarına taşıdıkları minik minik tohumları görmüşler. Zıpzıp, "Karıncalar kış için yiyecek biriktiriyor, ne kadar çalışkanlar, değil mi?" demiş. Melin gülümseyerek başını sallamış.
Biraz daha ilerleyince bir ağacın dalında bir kuş görmüşler. Kuş, gagasıyla bir dal parçasını taşıyormuş. "O da yuvasını yapıyor," diye anlatmış Zıpzıp. "Herkes birbirine yardım eder bu ormanda. Kuşlar şarkı söyler, çiçekler açtığında her yer rengârenk olur."
Melin ve Zıpzıp, derenin kenarına gelmişler. Derede bir ördek yavrusu tek başına yüzmeye çalışıyormuş. Zıpzıp hemen yardım etmek istemiş. "Merak etme küçük ördek, sana yardım edelim," demiş. Melin de elini uzatarak ördek yavrusunu suya güvenle indirmiş. Ördek yavrusu mutlulukla vakvaklamış.
Akşam olmuş, güneş pembe ve turuncuya boyanmış gökyüzünü. Zıpzıp ve Melin, yorgun ama mutlu bir şekilde evlerine dönmüşler. Melin, bu gezintide doğanın ne kadar güzel olduğunu, her hayvanın birbirine nasıl yardım ettiğini öğrenmiş.
O gece Melin, yatağına uzanırken annesi yanına gelmiş. "Anne," demiş Melin, "Zıpzıp'la gezmek çok güzeldi. Bütün hayvanlar birbirine yardım ediyor." Annesi onu öpmüş, "İşte sevgi böyle bir şey, her yerde dostluk var," demiş. Melin gözlerini yummuş ve tatlı bir uykuya dalmış.
Ve her gece, Zıpzıp onun rüyalarında yeni maceralara çağırırmış.
Bir sabah, Zıpzıp uyanır uyanmaz, "Bugün Melin'le gezintiye çıkacağım!" diye sevinmiş. İşte tam o sırada, nazlı bir rüzgâr esmiş ve pembe kulaklı, minik bir kız çocuğu, yani Melin, ormanın kenarında belirmiş. Melin de tıpkı Zıpzıp gibi gezmeyi çok severmiş.
"Melin, hadi birlikte bir gezintiye çıkalım," demiş Zıpzıp. Melin sevinçle Zıpzıp'ın yanına koşmuş. Birlikte yürümeye başlamışlar. Yolda karıncaların sıra sıra yuvalarına taşıdıkları minik minik tohumları görmüşler. Zıpzıp, "Karıncalar kış için yiyecek biriktiriyor, ne kadar çalışkanlar, değil mi?" demiş. Melin gülümseyerek başını sallamış.
Biraz daha ilerleyince bir ağacın dalında bir kuş görmüşler. Kuş, gagasıyla bir dal parçasını taşıyormuş. "O da yuvasını yapıyor," diye anlatmış Zıpzıp. "Herkes birbirine yardım eder bu ormanda. Kuşlar şarkı söyler, çiçekler açtığında her yer rengârenk olur."
Melin ve Zıpzıp, derenin kenarına gelmişler. Derede bir ördek yavrusu tek başına yüzmeye çalışıyormuş. Zıpzıp hemen yardım etmek istemiş. "Merak etme küçük ördek, sana yardım edelim," demiş. Melin de elini uzatarak ördek yavrusunu suya güvenle indirmiş. Ördek yavrusu mutlulukla vakvaklamış.
Akşam olmuş, güneş pembe ve turuncuya boyanmış gökyüzünü. Zıpzıp ve Melin, yorgun ama mutlu bir şekilde evlerine dönmüşler. Melin, bu gezintide doğanın ne kadar güzel olduğunu, her hayvanın birbirine nasıl yardım ettiğini öğrenmiş.
O gece Melin, yatağına uzanırken annesi yanına gelmiş. "Anne," demiş Melin, "Zıpzıp'la gezmek çok güzeldi. Bütün hayvanlar birbirine yardım ediyor." Annesi onu öpmüş, "İşte sevgi böyle bir şey, her yerde dostluk var," demiş. Melin gözlerini yummuş ve tatlı bir uykuya dalmış.
Ve her gece, Zıpzıp onun rüyalarında yeni maceralara çağırırmış.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!