Eymen ve Aslan Arkadaşı

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşli bir ormanda, minik Eymen yaşarmış. Eymen'in en sevdiği şey, kocaman yeleli, sıcacık gözlü aslanlarmış. Her gece annesi ona aslanlar hakkında masallar okur, o da uyurken bir aslan arkadaşı hayal edermiş.

Bir sabah, Eymen ormanda yürürken bir kükreme duymuş. Ama bu korkunç bir kükreme değilmiş; tatlı, dostça bir sesmiş. Çalıların arasından Altın Yele adında küçük bir aslan yavrusu çıkmış. "Merhaba Eymen!" demiş Altın Yele. "Beni çağırdığını duydum. Haydi oynayalım!"

Eymen çok sevinmiş. Altın Yele ile birlikte ormanda koşmuşlar, çiçeklerin üzerinde zıplamışlar. Aslan yavrusu, Eymen'e ormanın en güzel yerlerini göstermiş. Bir derenin kenarında kuşlarla şarkı söylemişler, rengârenk kelebekleri izlemişler.

Öğlen olunca Altın Yele, "Acıktın mı?" diye sormuş. Eymen başını sallamış. Aslan yavrusu hemen bir ağacın altına koşmuş ve tatlı meyveler getirmiş. "Al, paylaşalım," demiş. Birlikte meyveleri yemişler ve su içmişler.

Akşam olmaya başlayınca Eymen, "Artık eve gitmeliyim," demiş. Altın Yele üzülmüş, ama gülümsemiş. "Sen hep beni düşün, ben de seni düşüneceğim. İstediğin zaman rüyalarında buluşuruz," demiş.

Eymen eve dönünce annesine anlatmış: "Anne, bir aslan arkadaşım var! Adı Altın Yele." Annesi gülümsemiş, "Ne güzel! Ona iyi davranmışsındır, değil mi?" Eymen, "Evet, onunla oynadık, meyve paylaştık," demiş.

O gece yatağına uzanan Eymen, Altın Yele'nin ona verdiği sevgi dolu kocaman sarılışı hissetmiş. Gözlerini kapatmış ve rüyasında aslan arkadaşıyla yıldızlı gökyüzünün altında dans etmiş.

Ve hepsi mutlu, neşe içinde yaşamış.