Nehir ve Buz Pateni Arkadaşlığı

Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi gökyüzünün altında, rengârenk çiçeklerle dolu bir köyde, yedi yaşında Nehir adında bir kız çocuğu yaşarmış. Nehir’in en büyük tutkusu paten sürmekmiş. Ayaklarındaki pembe patenlerle sanki bir peri gibi süzülür, rüzgârın şarkısını dinlermiş. Bir de karlar krallığının prensesi Elsa’ya hayranmış; onun gibi cesur ve iyi kalpli olmayı çok istermiş.

Bir sabah, Nehir köyün yanındaki buz gibi bir gölün kenarında paten kayarken, minik bir serçenin ağacın dalında üzgün üzgün öttüğünü duymuş. Serçenin kanadı biraz incinmiş, uçamıyormuş. Nehir hemen yanına gitmiş, “Merak etme küçük arkadaş, sana yardım ederim,” demiş. Patenlerini çıkarıp serçeyi avuçlarının içine almış. Ona tatlı sular içirmiş, sıcacık bir bezle kanadını sarmış. Serçe minnetle Nehir’e bakmış, gözleri sevgiyle parlamış.

O sırada gölün üzerinde pırıltılı bir ışık belirmiş. Işığın içinden Elsa çıkagelmiş! Elsa gülümseyerek, “Sevgili Nehir, minik bir canlıya gösterdiğin bu sevgi ve dostluk ne güzel. Biliyor musun, gerçek sihir kalpten gelir,” demiş. Nehir çok mutlu olmuş. Elsa elini uzatmış, Nehir’in patenlerine ışıltılı birer yıldız kondurmuş. “Artık birlikte kayabiliriz,” demiş.

Nehir, Elsa ve iyileşen serçe arkadaşıyla birlikte buz gölünde defalarca tur atmışlar. Nehir kayarken bir yandan da “Dostluk paylaşmak ve yardım etmektir,” diye düşünmüş. Gün batımında Elsa onlara veda etmiş. Nehir evine dönerken kalbi sevgiyle dolup taşmış. O gece yatağına uzandığında, patenlerinin yanında uyuyan küçük serçeyi görünce mutlulukla gülümsemiş. Ve mışıl mışıl uykuya dalmış.