Ayaz ve Aslan Arkadaşı
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en güzel koktuğu bir ormanda minik bir çocuk yaşarmış. Bu çocuğun adı Ayaz'mış. Ayaz, kocaman kalbi ve sevgi dolu gülümsemesiyle herkesi mutlu edermiş. En çok da aslanları severmiş. Odasında oyuncak aslanları, resimlerdeki aslanları, hatta bulutların şeklinde bile aslan ararmış.
Bir akşamüstü, Ayaz ormanda yürürken birden kocaman, altın sarısı bir aslan görmüş. Ayaz önce biraz şaşırmış ama aslanın gözleri o kadar yumuşak ve sevecenmiş ki hiç korkmamış. Aslan, Ayaz'a yaklaşmış ve tatlı bir sesle, "Merhaba küçük dostum, benim adım Lulu. Seninle arkadaş olmak isterim," demiş.
Ayaz çok mutlu olmuş. "Ben de seninle arkadaş olmak isterim Lulu!" diye sevinçle bağırmış. Aslan Lulu, Ayaz'a ormanın en güzel yerlerini göstermiş. Minik kuşların şarkı söylediği, tavşanların seke seke oynadığı bir açıklığa gitmişler. Orada birlikte çiçek toplamışlar, kelebekleri izlemişler.
Tam o sırada bir sincap ağacın dalında dengesini kaybedip düşmek üzereymiş. Ayaz hemen koşup ellerini uzatmış, sincabı nazikçe yakalamış. Sincap, "Teşekkür ederim Ayaz, çok iyi kalplisin!" demiş. Aslan Lulu, Ayaz'a gururla bakmış. "İşte gerçek bir dost böyle olur. Yardımsever ve sevgi dolu," demiş.
Sonra Ayaz, aslan Lulu'ya sırtına binmek istediğini söylemiş. Lulu kabul etmiş ve Ayaz, aslanın yumuşacık, sıcacık sırtına binmiş. Beraber ormanın üzerinde uçan kuşları selamlamışlar. Ayaz çok mutluymuş. O gece evine döndüğünde annesine, "Anne, bugün aslan arkadaşımla ormanı gezdim. Çok güzeldi," demiş.
Annesi gülümseyerek, "Ne güzel bir hayal kurmuşsun canım," demiş. Ama Ayaz biliyormuş ki bu bir hayal değil, gerçek bir dostlukmuş. Çünkü sevgiyle kurulan her dostluk, en gerçek ve en güzel şeymiş.
O gece Ayaz, aslan Lulu'yu düşünerek mışıl mışıl uyumuş. Rüyasında yine aslanıyla koşmuş, oynamış. Ve böylece Ayaz, dostluğun ve yardımlaşmanın ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha anlamış. Her gece, kalbindeki sevgiyle büyümeye devam etmiş.
Bir akşamüstü, Ayaz ormanda yürürken birden kocaman, altın sarısı bir aslan görmüş. Ayaz önce biraz şaşırmış ama aslanın gözleri o kadar yumuşak ve sevecenmiş ki hiç korkmamış. Aslan, Ayaz'a yaklaşmış ve tatlı bir sesle, "Merhaba küçük dostum, benim adım Lulu. Seninle arkadaş olmak isterim," demiş.
Ayaz çok mutlu olmuş. "Ben de seninle arkadaş olmak isterim Lulu!" diye sevinçle bağırmış. Aslan Lulu, Ayaz'a ormanın en güzel yerlerini göstermiş. Minik kuşların şarkı söylediği, tavşanların seke seke oynadığı bir açıklığa gitmişler. Orada birlikte çiçek toplamışlar, kelebekleri izlemişler.
Tam o sırada bir sincap ağacın dalında dengesini kaybedip düşmek üzereymiş. Ayaz hemen koşup ellerini uzatmış, sincabı nazikçe yakalamış. Sincap, "Teşekkür ederim Ayaz, çok iyi kalplisin!" demiş. Aslan Lulu, Ayaz'a gururla bakmış. "İşte gerçek bir dost böyle olur. Yardımsever ve sevgi dolu," demiş.
Sonra Ayaz, aslan Lulu'ya sırtına binmek istediğini söylemiş. Lulu kabul etmiş ve Ayaz, aslanın yumuşacık, sıcacık sırtına binmiş. Beraber ormanın üzerinde uçan kuşları selamlamışlar. Ayaz çok mutluymuş. O gece evine döndüğünde annesine, "Anne, bugün aslan arkadaşımla ormanı gezdim. Çok güzeldi," demiş.
Annesi gülümseyerek, "Ne güzel bir hayal kurmuşsun canım," demiş. Ama Ayaz biliyormuş ki bu bir hayal değil, gerçek bir dostlukmuş. Çünkü sevgiyle kurulan her dostluk, en gerçek ve en güzel şeymiş.
O gece Ayaz, aslan Lulu'yu düşünerek mışıl mışıl uyumuş. Rüyasında yine aslanıyla koşmuş, oynamış. Ve böylece Ayaz, dostluğun ve yardımlaşmanın ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha anlamış. Her gece, kalbindeki sevgiyle büyümeye devam etmiş.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!