Serbey ve Işıltılı Yıldız Gemisi

Serbey, akşam gökyüzüne bakmayı çok severdi. Bir gece penceresinden yıldızları seyrederken, minicik bir ışık süzülerek geldi ve odasına girdi. Bu, küçük ve yuvarlak bir yıldız gemisiydi! Geminin kapısı açıldı ve içinden gülümseyen, ışıl ışıl bir uzaylı çıktı. Uzaylının adı Pırpır'dı. Pırpır, Serbey'e el salladı ve "Benimle gel, sana harika bir yer göstereceğim!" dedi.

Serbey biraz şaşırdı ama Pırpır'ın hâli o kadar sevimliydi ki korkmadı. Elini uzattı ve birlikte geminin içine bindiler. Gemi, yumuşacık bir battaniye gibi hızla gökyüzüne yükseldi. Yıldızların arasından geçerken Serbey, parlayan gezegenleri gördü. Mor, pembe ve mavi ışıklar her yeri sarmıştı.

Gemi, bir bulutun üzerinde duran bir gezegene indi. Gezegenin her yeri çiçeklerle doluydu. Çiçekler şarkı söylüyor, küçük kelebekler dans ediyordu. Pırpır, Serbey'e bir çiçek uzattı: "Bu çiçek, senin gibi iyi kalpli çocuklar için açar. Onu her gün sularsan, sonsuza kadar parlar."

Serbey çiçeğe baktı, çok mutlu oldu. Sonra birlikte gezegenin tepesine çıktılar. Oradan dünyaya baktılar. Dünya, mavi ve yeşil bir top gibi parlıyordu. Pırpır, "Dünyanı sev, onu koru. Çünkü o da bir yıldız gibi ışıldar," dedi. Serbey başını salladı ve "Söz, Dünyamı hep seveceğim!" diye fısıldadı.

Geri dönme vakti gelmişti. Serbey, çiçeği ve Pırpır'ı yanına