İpek’in Macera Dolu Karın Doyurma Günü

Minik İpek, her sabah uyanır uyanmaz karnının acıktığını hissederdi. Annesi ona süt ve ballı ekmek verir, İpek de afiyetle yerdi. Ama bu sabah farklıydı. İpek, pencereden dışarı baktı ve bir sincap gördü. Sincap, minik patileriyle karnını ovuşturuyordu. İpek annesine döndü: “Anne, o sincap da acıkmış olabilir mi?” Annesi gülümsedi: “Sence de öyle mi?” İpek hemen mutfağa koştu, bir parça ekmek ve biraz ceviz alıp bahçeye çıktı. Sincap, dalların arasında İpek’e bakıyordu. İpek ekmeği yere koydu: “Al, karnını doyur!” Sincap yavaşça yaklaştı, ekmeği aldı ve sevinçle zıpladı.

Sonra sincap İpek’e bir işaret yaparcasına ileriye doğru koştu. İpek merakla peşinden gitti. Bahçenin sonunda, küçük bir çalılık vardı. Çalıların arasında minik bir tavşan yavrusu oturuyor, titriyordu. Tavşanın karnı da açtı. İpek hemen cevizleri çıkardı: “Sen de ye, karnın doysun!” Tavşan da sevinçle cevizleri yedi. O sırada bir ağaç kovuğundan bir baykuş başını uzattı. Baykuş da acıkmıştı. İpek en sevdiği şeyi yapıyordu: herkesin karnını doyuruyordu. Annesi, İpek’e bir sepet dolusu meyve verdi: “Bunları da arkadaşlarınla paylaş.” İpek, sepeti alıp ormana doğru yürüdü. Her hayvanın yanına bir elma, bir armut bıraktı. Hepsi mutlulukla zıpladı.

Akşam olduğunda İpek eve döndü. Karnı biraz acıkmıştı ama içi sevgiyle doluydu. Annesi ona sıcak bir çorba yaptı. İpek çorbasını içerken dışarıdaki hayvanları düşündü: “Onlar da doydu, ben de doydum. Ne güzel!” Annesi onu kucağına aldı: “Sen dünyadaki en iyi karın doyurucusun, İpek’im.” İpek, mutlulukla uykuya daldı. O gece rüyasında bütün hayvanların ona teşekkür ettiğini gördü. Ve İpek şunu anladı: Paylaşmak, kendi karnını doyurmaktan bile daha güzel bir maceraydı.