Eylül ve Minik Kuş
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en güzel koktuğu bir yerde, minik Eylül yaşarmış. Eylül iki yaşındaymış ve en çok kuşları severmiş. Her sabah uyanır uyanmaz pencerenin önüne gider, kuşların neşeyle ötüşlerini dinlermiş.
Bir gün, Eylül bahçede oynarken, yavru bir kuş görmüş. Minik kuş, yeşil çimenlerin üzerinde zıplıyor, bir yandan da cik cik ediyormuş. Eylül çok mutlu olmuş, hemen yanına koşmuş. Kuş, Eylül’den hiç korkmamış, aksine neşeyle kanat çırpmış. Eylül, avucunu açmış, minik kuş hemen avucuna konmuş. İkisi de çok mutluymuş.
O günden sonra Eylül ile kuş arkadaş olmuşlar. Her gün beraber oynuyorlarmış. Kuş, Eylül’e çimenlerin üzerinde şarkı söylüyor, Eylül de ona sevgiyle bakıyormuş. Bir gün kuş, Eylül’e uçmayı öğretmek istemiş. “Cik cik, hadi Eylül, kollarını aç, uçalım!” demiş. Eylül gülmüş, kollarını açmış ama uçamamış. O zaman minik kuş, “Sorun değil,” demiş, “Ben senin için uçarım, sen de benimle gelirsin. Beraber daha güzel!” Eylül çok sevinmiş. Kuşun üzerinde uçtuğunu hayal etmiş, gülücükler saçmış.
Eylül annesine sormuş: “Anne, kuşumla nasıl arkadaş kalabilirim?” Annesi gülümsemiş: “Ona her gün biraz su ve yem ver, sevgiyle bak. İşte dostluk budur.” Eylül hemen küçük bir kaseye su koymuş, bir avuç buğday serpmiş. Kuş da her gün onu ziyaret etmiş, minik gagasıyla su içmiş, yemiş ve Eylül’ün başını okşarcasına hafifçe kanat çırpmış.
Eylül ve minik kuş, günlerce beraber oynamışlar, şarkılar söylemişler, dans etmişler. Eylül, dostluğun ne kadar güzel bir şey olduğunu öğrenmiş. Her canlıya sevgiyle yaklaşınca, dünyanın daha renkli olduğunu görmüş.
Güneş batmış, yıldızlar parlamış. Eylül, kuşuna “İyi geceler,” demiş. Minik kuş da “Cik cik, iyi geceler,” diyerek uçup gitmiş. Eylül, annesinin kollarında pırıl pırıl bir uykuya dalmış. Rüyasında kuşlarla uçuyor, dostluğun sıcaklığını hissediyormuş.
Ve herkes mutlu, herkes sevgi doluymuş.
Bir gün, Eylül bahçede oynarken, yavru bir kuş görmüş. Minik kuş, yeşil çimenlerin üzerinde zıplıyor, bir yandan da cik cik ediyormuş. Eylül çok mutlu olmuş, hemen yanına koşmuş. Kuş, Eylül’den hiç korkmamış, aksine neşeyle kanat çırpmış. Eylül, avucunu açmış, minik kuş hemen avucuna konmuş. İkisi de çok mutluymuş.
O günden sonra Eylül ile kuş arkadaş olmuşlar. Her gün beraber oynuyorlarmış. Kuş, Eylül’e çimenlerin üzerinde şarkı söylüyor, Eylül de ona sevgiyle bakıyormuş. Bir gün kuş, Eylül’e uçmayı öğretmek istemiş. “Cik cik, hadi Eylül, kollarını aç, uçalım!” demiş. Eylül gülmüş, kollarını açmış ama uçamamış. O zaman minik kuş, “Sorun değil,” demiş, “Ben senin için uçarım, sen de benimle gelirsin. Beraber daha güzel!” Eylül çok sevinmiş. Kuşun üzerinde uçtuğunu hayal etmiş, gülücükler saçmış.
Eylül annesine sormuş: “Anne, kuşumla nasıl arkadaş kalabilirim?” Annesi gülümsemiş: “Ona her gün biraz su ve yem ver, sevgiyle bak. İşte dostluk budur.” Eylül hemen küçük bir kaseye su koymuş, bir avuç buğday serpmiş. Kuş da her gün onu ziyaret etmiş, minik gagasıyla su içmiş, yemiş ve Eylül’ün başını okşarcasına hafifçe kanat çırpmış.
Eylül ve minik kuş, günlerce beraber oynamışlar, şarkılar söylemişler, dans etmişler. Eylül, dostluğun ne kadar güzel bir şey olduğunu öğrenmiş. Her canlıya sevgiyle yaklaşınca, dünyanın daha renkli olduğunu görmüş.
Güneş batmış, yıldızlar parlamış. Eylül, kuşuna “İyi geceler,” demiş. Minik kuş da “Cik cik, iyi geceler,” diyerek uçup gitmiş. Eylül, annesinin kollarında pırıl pırıl bir uykuya dalmış. Rüyasında kuşlarla uçuyor, dostluğun sıcaklığını hissediyormuş.
Ve herkes mutlu, herkes sevgi doluymuş.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!