Ahlas ve Arkadaşı Ayı

Bir varmış, bir yokmuş... Güneşin altın sarısı ışıklarla parladığı, çiçeklerin rengârenk açtığı bir ormanda, minik bir kız çocuğu yaşarmış. Bu kızın adı Ahlas'mış. Ahlas, yumuşacık tüyleri olan bir ayıcığı çok sever, onunla her gün oyunlar oynarmış.

Bir sabah, Ahlas ve ayıcığı ormanda yürüyüşe çıkmışlar. Minik kuşlar cıvıldıyor, kelebekler çiçekten çiçeğe konuyormuş. Ahlas, bir ağacın altında kocaman, kahverengi bir ayı görmüş. Kocaman ayı çok üzgün görünüyormuş.

"Merhaba koca ayı, neden üzgünsün?" diye sormuş Ahlas.

Kocaman ayı, "Başımın üstüne bir yaprak düştü ve onu çıkaramıyorum. Görmemi engelliyor," demiş.

Ahlas hemen yardım etmek istemiş. "Merak etme, sana yardım ederim," demiş. Minik elleriyle kocaman ayının başındaki yaprağı nazikçe almış. Kocaman ayı çok mutlu olmuş.

"Teşekkür ederim küçük Ahlas," demiş. "Sen ne kadar iyi kalpli bir çocuksun. Şimdi seninle arkadaş olabilir miyim?"

Ahlas çok sevinmiş. "Tabii ki!" demiş. O günden sonra Ahlas, minik ayıcığı ve kocaman ayıyla birlikte ormanda oyunlar oynamış, birlikte şarkılar söylemiş, çiçek toplamışlar.

Akşam olunca kocaman ayı, Ahlas'ı ve minik ayıcığı sırtına almış, onları evine götürmüş. Ahlas, ayıların sıcacık tüylerine sarılarak uykuya dalmış. Rüyasında ormandaki tüm hayvanlarla birlikte dans etmiş.

Sevgi ve dostlukla her sorun çözülür. Başkalarına yardım etmek kalpleri birbirine yaklaştırır.