Aslan ve Arabasıyla Ormana Yolculuk

Bir zamanlar Aslan adında, iki yaşında çok tatlı bir çocuk varmış. Aslan en çok arabaları severmiş. Kırmızı arabasıyla odasında vınnn vınnn diye gezinirmiş. Annesi ve babası da onu çok severmiş.

Bir akşam, Aslan'ın kırmızı arabası konuşmaya başlamış!

— Aslan, bugün seni ormana götüreyim mi? — demiş araba.

Aslan çok sevinmiş. Hemen arabasına binmiş. Arabası yavaşça yola çıkmış. Vınnn vınnn!

Yolda küçük bir tavşan görmüşler. Tavşanın elinde bir havuç varmış ama havuç yere düşmüş.

— Yardım edebilir miyiz? — demiş Aslan.

Arabasından inmiş, havucu almış ve tavşana vermiş. Tavşan mutlu olmuş:

— Teşekkür ederim Aslan! Sen çok iyi bir çocuksun! — demiş.

Yola devam etmişler. Bu sefer bir sincap görmüşler. Sincabın fındıkları dağılmış.

— Hadi birlikte toplayalım! — demiş Aslan.

Aslan ve arabası fındıkları toplamış. Sincap sevinçle zıplamış:

— Yaşasın! Ne kadar güzel bir dostsun!

Sonra ormanın kenarında yumuşak bir çimenlik görmüşler. Bir kelebek gelmiş, Aslan'ın burnuna konmuş. Aslan gülmüş.

— Kelebek, sen ne kadar güzelsin! — demiş.

Güneş yavaşça batıyormuş. Araba demiş:

— Aslan, artık eve dönme zamanı. Annen ve baban seni bekliyordur.

Aslan başını sallamış. Arabasıyla eve dönmüş. Vınnn vınnn! Yolda gördüğü bütün hayvanlara el sallamış.

Eve vardığında annesi:

— Hoş geldin Aslan! Bugün neler yaptın? — diye sormuş.

— Tavşana yardım ettim, sincapla fındık topladım, kelebekle tanıştım! — demiş Aslan gülümseyerek.

Babası onu kucağına almış:

— Sen ne kadar yardımsever bir çocuksun! — demiş.

Aslan yatağına yatmış. Kırmızı arabası yanında duruyormuş. Annesi ona bir ninni söylemiş. Aslan gözlerini yavaşça kapatmış. Tatlı rüyalar görmüş. Rüyasında bütün hayvan dostlarıyla birlikte arabasıyla geziyormuş.

İyi geceler Aslan, tatlı rüyalar!