Ömer'in Kırmızı Arabası

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği bir köyde, küçük Ömer adında sevimli bir çocuk yaşarmış. Ömer'in en sevdiği şey, parlak kırmızı bir arabaymış. Bu araba, tekerlekleri altın gibi parlayan, farları minik yıldızlar gibi ışıldayan bir arabaymış. Her akşam Ömer, arabasını yanına alır, ona güzel sözler söylermiş. "Seninle her yer çok güzel, küçük arabacığım," dermiş.

Bir sabah, Ömer ve kırmızı arabası yeni bir maceraya atılmaya karar vermiş. Orman yoluna doğru sürüklemiş arabasını. Yolda bir tavşan görmüş. Tavşan, havuçlarını taşıyamıyormuş. Ömer hemen konuşmuş: "Merak etme, tavşan kardeş! Kırmızı arabamla havuçlarını taşımana yardım ederim." Arabasının arkasına havuçları yüklemişler. Tavşan çok sevinmiş, "Teşekkür ederim, Ömer. Ne iyi kalpli bir çocuksun!" demiş.

Biraz ileride bir sincapla karşılaşmışlar. Sincap, cevizlerini yuvasına götürmekte zorlanıyormuş. Ömer yine yardım teklif etmiş: "Gel, cevizleri arabama koyalım. Birlikte taşırız." Sincap da sevinçle zıplamış. Beraber cevizleri toplamışlar. Yolda giderken, minik bir kuş yavrusu görmüşler. Kuş, kanadını biraz incitmiş, uçamıyormuş. Ömer çok üzülmüş, ama hemen çareyi düşünmüş. Arabasının içine yumuşak bir yaprak sermiş, kuşu oraya koymuş. "Seni annene götüreyim," demiş. Kırmızı araba, yavaşça süzülerek ağaca yaklaşmış. Anne kuş yavrusunu görünce çok mutlu olmuş, Ömer'e teşekkür etmiş.

Akşam olmuş, gökyüzü turuncuya boyanmış. Ömer, tüm arkadaşlarıyla vedalaşmış. Eve dönerken kırmızı arabasına fısıldamış: "Ne güzel bir maceraydı. Birlikte yardım edince her şey daha kolay ve güzel oluyor." O gece yatağına yattığında, annesi yanına gelmiş. "Bugün ne kadar yardımsevermişsin, Ömer," diyerek onu öpmüş. Ömer de arabasını kucağına almış, gözlerini yavaşça kapatmış. Rüyasında, kırmızı arabasıyla bulutların üzerinde süzülüyor, tüm hayvanlara yardım ediyormuş. Sevgi dolu bir uykuya dalmış.