Abdülhamid ve Dostluk Ormanı
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en renkli açtığı bir ormanda, minik bir tavşan ailesi yaşarmış. Bu ormanın en sevimli sakini, henüz dört yaşındaki küçük Abdülhamid'miş. Abdülhamid'in en büyük hayali, bir dinazor arkadaşa sahip olmakmış. Her gece yatağına yatarken, annesine mavi renkli, yumuşacık bir dinazor heykelciğini gösterip, "Anne, bu gece dinazor arkadaşımla uyuyacağım," dermiş.
Bir sabah, Abdülhamid ormanda yürürken, yaprakların arasında minik bir ses duymuş. Sesin geldiği yere doğru yaklaştığında, küçük bir kuş yavrusu görmüş. Kuş yavrusu yuvasından düşmüş ve biraz üzgün duruyormuş. Abdülhamid hemen yanına koşmuş. "Merak etme küçük kuş, sana yardım ederim!" demiş.
O sırada, elindeki dinazor oyuncağı mucizevi bir şekilde canlanmış. "Merhaba Abdülhamid! Beni sevginle uyandırdın," demiş dinazor. Abdülhamid çok mutlu olmuş. Birlikte kuş yavrusunu yuvasına geri koymuşlar. Kuş yavrusu artık güvende olduğu için mutlulukla şarkı söylemeye başlamış.
Abdülhamid ve dinazor arkadaşı ormanda birlikte oynamışlar. Yüksek dallara tırmanmak yerine, ağaçların altında oturup çiçekleri koklamışlar. Dinazor, "Gerçek bir arkadaş, doğayı ve tüm canlıları sever," demiş. Abdülhamid bu sözü çok sevmiş.
O günden sonra Abdülhamid, dinazor arkadaşıyla her gün ormandaki hayvanlara yardım etmiş. Birbirlerine sarılıp, sevgi dolu hikayeler anlatmışlar. Akşam olduğunda ise Abdülhamid, annesinin kucağında dinazor arkadaşını da yanına alıp, huzur içinde uykuya dalmış.
Sevgiyle büyüyen her çocuk, en güzel arkadaşlıkları bulurmuş. Abdülhamid de bunu öğrenmiş ve hep mutlu yaşamış.
Bir sabah, Abdülhamid ormanda yürürken, yaprakların arasında minik bir ses duymuş. Sesin geldiği yere doğru yaklaştığında, küçük bir kuş yavrusu görmüş. Kuş yavrusu yuvasından düşmüş ve biraz üzgün duruyormuş. Abdülhamid hemen yanına koşmuş. "Merak etme küçük kuş, sana yardım ederim!" demiş.
O sırada, elindeki dinazor oyuncağı mucizevi bir şekilde canlanmış. "Merhaba Abdülhamid! Beni sevginle uyandırdın," demiş dinazor. Abdülhamid çok mutlu olmuş. Birlikte kuş yavrusunu yuvasına geri koymuşlar. Kuş yavrusu artık güvende olduğu için mutlulukla şarkı söylemeye başlamış.
Abdülhamid ve dinazor arkadaşı ormanda birlikte oynamışlar. Yüksek dallara tırmanmak yerine, ağaçların altında oturup çiçekleri koklamışlar. Dinazor, "Gerçek bir arkadaş, doğayı ve tüm canlıları sever," demiş. Abdülhamid bu sözü çok sevmiş.
O günden sonra Abdülhamid, dinazor arkadaşıyla her gün ormandaki hayvanlara yardım etmiş. Birbirlerine sarılıp, sevgi dolu hikayeler anlatmışlar. Akşam olduğunda ise Abdülhamid, annesinin kucağında dinazor arkadaşını da yanına alıp, huzur içinde uykuya dalmış.
Sevgiyle büyüyen her çocuk, en güzel arkadaşlıkları bulurmuş. Abdülhamid de bunu öğrenmiş ve hep mutlu yaşamış.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!