Pamuk Tavşan ve Buğlem'in Orman Macerası

Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil çimenlerin, rengârenk çiçeklerin olduğu bir ormanda küçük bir tavşan yaşarmış. Bu tavşanın adı Pamuk'muş. Pamuk'un bembeyaz tüyleri, upuzun kulakları ve minicik pembe bir burnu varmış. Bir gün Pamuk, ormanda zıplayarak gezerken, uzaktan bir ses duymuş. Neşeyle şarkı söyleyen bir çocuk sesiymiş bu. Pamuk merakla sesin geldiği yöne doğru gitmiş. Dalların arasından baktığında, küçük Buğlem'i görmüş. Buğlem, elindeki havuçları sepetine koyuyormuş. Pamuk, havuçları görünce karnının acıktığını hissetmiş. Buğlem, tavşanı fark etmiş ve hemen gülümsemiş. "Merhaba küçük tavşan, sen de mi havuç seviyorsun?" diye sormuş. Pamuk başını sallamış. Buğlem, "Gel, seninle paylaşayım," demiş ve bir havuç uzatmış. Pamuk havucu alırken minnetle Buğlem'in elini yalamış. O günden sonra Buğlem ve Pamuk çok iyi arkadaş olmuşlar. Her gün birlikte oynamışlar. Pamuk, Buğlem'e ormandaki en güzel çiçeklerin nerede olduğunu göstermiş. Buğlem de Pamuk'a en tatlı havuçların hangi tarlada olduğunu öğretmiş. Bir gün ormanda bir sincap ağacın tepesinde sıkışıp kalmış. Buğlem ve Pamuk hemen yardıma koşmuşlar. Buğlem, "Merak etme küçük sincap," demiş ve Pamuk'a işaret etmiş. Pamuk, zıplayarak ağaca tırmanmış ve sincabı dikkatlice aşağı indirmiş. Sincap çok mutlu olmuş ve onlara teşekkür etmiş. Bu olaydan sonra Buğlem ve Pamuk, yardım etmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu anlamışlar. Akşam olunca gökyüzü yıldızlarla dolmuş. Buğlem, Pamuk'a sarılmış ve "İyi geceler Pamuk, yarın yine buluşalım," demiş. Pamuk da başını okşamış. Gözlerini kapattıklarında, ormanın tüm hayvanları onlara tatlı rüyalar fısıldamış. Buğlem ve Pamuk, dostluğun ve paylaşmanın en güzel sihir olduğunu bilerek mışıl mışıl uyumuşlar.