Berk ve Dostluk Arabası
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en rengarenk açtığı bir köyde, minik mi minik bir çocuk yaşarmış. Bu çocuğun adı Can Berk’miş. Can Berk’in en sevdiği şey, kıpkırmızı, pırıl pırıl bir arabaymış. Bu arabayla her gün köyün etrafında tur atar, rüzgarın sesini dinlermiş.
Bir sabah, Can Berk arabasıyla gezintiye çıkmış. Yolda giderken, bir ağacın altında üzgün duran, sarı tüylü minicik bir civciv görmüş. Civciv, “Cik cik! Kayboldum, yuvamı bulamıyorum!” diye ağlıyormuş. Can Berk hemen arabasını durdurmuş. “Merak etme, sana yardım ederim!” demiş. “Benim arabam çok hızlıdır, birlikte yuvarını arayabiliriz.”
Civciv sevinçle arabaya atlamış. Can Berk, gaz pedalına basmış. Birlikte çiçek tarlalarının yanından, mırıl mırıl akan derenin kenarından geçmişler. Can Berk, “Senin yuvan nasıl bir yer?” diye sormuş. Civciv, “Sıcacık, samanlarla dolu, annemin kanatlarının altı gibi bir yer,” demiş. Can Berk düşünmüş. “O zaman en sıcak ve en samanlık yere gidelim!” demiş.
Az gitmişler, uz gitmişler, rengarenk kelebeklerin peşinden dere tepe düz gitmişler. Sonunda, saman yığınlarının olduğu, tavukların mutlu mutlu gıdakladığı bir çiftliğe gelmişler. Civciv, “İşte orası! Benim evim!” diye sevinçle bağırmış. Tam o sırada, endişeyle etrafa bakan anne tavuk, civcivini görünce kanatlarını açarak koşmuş. Civciv, Can Berk’e dönüp, “Çok teşekkür ederim arkadaşım! Sen olmasaydın yuvamı bulamazdım,” demiş.
Can Berk, çok mutlu olmuş. Bir arkadaşına yardım etmenin, onu sevindirmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu anlamış. Eve dönerken arabasıyla gururla sürmüş. O günden sonra Can Berk, arabasıyla her geçtiğinde, çiftlikteki civciv ona neşeyle “Cik cik!” diye seslenirmiş. Can Berk de ona el sallar, en güzel dostluğun paylaşmak ve yardımlaşmak olduğunu bilerek, gülümseyerek yoluna devam edermiş.
Ve o gece, Can Berk yatağında uykuya dalarken, rüyasında kıpkırmızı arabasıyla, sarı tüylü dostuyla birlikte yıldızların arasında geziyormuş. Masal da burada bitmiş. İyi geceler, minik kahraman.
Bir sabah, Can Berk arabasıyla gezintiye çıkmış. Yolda giderken, bir ağacın altında üzgün duran, sarı tüylü minicik bir civciv görmüş. Civciv, “Cik cik! Kayboldum, yuvamı bulamıyorum!” diye ağlıyormuş. Can Berk hemen arabasını durdurmuş. “Merak etme, sana yardım ederim!” demiş. “Benim arabam çok hızlıdır, birlikte yuvarını arayabiliriz.”
Civciv sevinçle arabaya atlamış. Can Berk, gaz pedalına basmış. Birlikte çiçek tarlalarının yanından, mırıl mırıl akan derenin kenarından geçmişler. Can Berk, “Senin yuvan nasıl bir yer?” diye sormuş. Civciv, “Sıcacık, samanlarla dolu, annemin kanatlarının altı gibi bir yer,” demiş. Can Berk düşünmüş. “O zaman en sıcak ve en samanlık yere gidelim!” demiş.
Az gitmişler, uz gitmişler, rengarenk kelebeklerin peşinden dere tepe düz gitmişler. Sonunda, saman yığınlarının olduğu, tavukların mutlu mutlu gıdakladığı bir çiftliğe gelmişler. Civciv, “İşte orası! Benim evim!” diye sevinçle bağırmış. Tam o sırada, endişeyle etrafa bakan anne tavuk, civcivini görünce kanatlarını açarak koşmuş. Civciv, Can Berk’e dönüp, “Çok teşekkür ederim arkadaşım! Sen olmasaydın yuvamı bulamazdım,” demiş.
Can Berk, çok mutlu olmuş. Bir arkadaşına yardım etmenin, onu sevindirmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu anlamış. Eve dönerken arabasıyla gururla sürmüş. O günden sonra Can Berk, arabasıyla her geçtiğinde, çiftlikteki civciv ona neşeyle “Cik cik!” diye seslenirmiş. Can Berk de ona el sallar, en güzel dostluğun paylaşmak ve yardımlaşmak olduğunu bilerek, gülümseyerek yoluna devam edermiş.
Ve o gece, Can Berk yatağında uykuya dalarken, rüyasında kıpkırmızı arabasıyla, sarı tüylü dostuyla birlikte yıldızların arasında geziyormuş. Masal da burada bitmiş. İyi geceler, minik kahraman.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!