Dilek ve Küçük Dostu

Bir zamanlar, dört yaşındaki Dilek adında tatlı mı tatlı bir kız çocuğu varmış. Dilek, her sabah uyanır uyanmaz annesine sarılır, kahvaltısını yapar ve bahçeye oynamaya gidermiş. En çok da köpekleri severmiş; ama henüz bir köpeği yokmuş. Bir gün, Dilek bahçede çiçeklerle konuşurken, minik bir ses duymuş.

“Hav hav!”

Dilek dönüp bakmış ki, kocaman gözleri olan, kulakları sarkık, sapsarı tüylü bir köpek yavrusu kendisine bakıyormuş. Yavru köpek çok sevimliymiş, kuyruğunu sallıyormuş. Dilek hemen çömelmiş ve elini uzatmış. Köpek, elini yalamış. Dilek gülmüş, “Senin adın ne?” diye sormuş. Köpek sadece “hav” demiş. Dilek, ona “Pamuk” adını koymaya karar vermiş.

Pamuk’un karnı acıkmış olmalı ki, minik patileriyle Dilek’in ayaklarına sürtünmüş. Dilek hemen eve koşup bir kase süt getirmiş. Pamuk sütü afiyetle içmiş. Sonra birlikte bahçede koşup oynamışlar. Dilek, Pamuk’a top atmayı öğretmiş. Pamuk topu kapıp getiriyormuş. O kadar mutlu olmuşlar ki güneş batana kadar oynamışlar.

O akşam annesi Dilek’e, “Bu küçük dostun evi yoksa, ona evimizde bakarız,” demiş. Dilek sevinçle zıplamış. Annesiyle birlikte Pamuk’a yumuşak bir yatak, bir kase su ve bir kemik hazırlamışlar. Dilek, “Pamuk’u çok seviyorum, ona hep iyi bakacağım,” diye söz vermiş. O gece Dilek, Pamuk’un yanında uykuya dalmış. Rüyasında, Pamuk’la birlikte çiçek tarlalarında koştuklarını görmüş. Sabah olduğunda, Pamuk onu yine neşeyle karşılamış.

Dilek, o günden sonra Pamuk’la büyümüş. Birlikte parka gitmiş, ona ödül maması vermiş, fırçayla tüylerini taramış. En önemlisi, bir canlıya sevgiyle bakmanın ne kadar güzel olduğunu öğrenmiş. Ve her gece, Pamuk’a sarılarak mışıl mışıl uyumuş.