Aslan Kral ve Küçük Yavuz Selim

Minik Yavuz Selim, her gece yatmadan önce annesinin anlattığı aslan masallarını dinlemeye bayılırdı. Bir gece, gözlerini kapattığında kendini yemyeşil, çiçeklerle dolu bir ormanda buldu. Ormanın ortasında, parlak yelesi güneş gibi ışıldayan bir aslan duruyordu. Aslan, Yavuz Selim'i görünce dostça kükredi ve yanına çağırdı. "Merhaba küçük dostum, ben Aslan Kral. Seninle bir oyun oynamak istiyorum," dedi. Yavuz Selim heyecanla sordu: "Nasıl bir oyun?" Aslan Kral, "Ormandaki tüm hayvanlara yardım etme oyunu. Bak, küçük kaplumbağa yavaş yavaş yürürken kabuğu sıkışmış. Ona yardım edelim mi?" dedi.

Yavuz Selim hemen koşup kaplumbağanın kabuğunu nazikçe kaldırdı. Kaplumbağa teşekkür ederek yoluna devam etti. Ardından bir ağacın dalına takılmış bir balon gördüler. Aslan Kral, Yavuz Selim'i sırtına aldı ve yükseğe zıpladı. Yavuz Selim uzanıp balonu kurtardı. Balon nazikçe süzülüp bir tavşanın önüne düştü. Tavşan sevinçle zıpladı. Sonra bir sincabın yuvasına yetişemediği cevizleri gördüler. Yavuz Selim minik elleriyle cevizleri toplayıp sincaba verdi. Sincap minnetle cik cik etti.

Oyun bittiğinde Aslan Kral, "Çok iyi kalpli bir çocuksun. Yardım ederek herkesi mutlu ettin," dedi. Yavuz Selim mutlulukla gülümsedi. Aslan Kral, "Şimdi seni uyku diyarına götüreyim," diyerek yelesinden bir ışık saçtı. Yavuz Selim, o ışığın içinde sıcacık bir battaniyeye sarılı gibi hissetti. Gözleri yavaşça kapandı. Ormandaki tüm hayvanlar ona veda ederken, küçük kaplumbağa, tavşan ve sincap da sevgiyle el salladı.

Yavuz Selim ertesi sabah uyandığında annesine, "Aslan Kral'a yardım ettim," dedi. Annesi onu sevgiyle kucakladı. O gece, Yavuz Selim iyilik yapmanın ne kadar güzel olduğunu öğrenmişti. Uykuya dalarken dudaklarında bir gülücük vardı.