Aras ve Işıltılı Vatoz Arkadaşı

Bir varmış, bir yokmuş. Maviş denizlerin en ışıltılı yerinde, tertemiz suların arasında küçük bir çocuk varmış. Adı Aras’mış. Aras'ın en sevdiği şey, denizlerin nazik ve güzel yaratıkları olan vatozları izlemekmiş. O akşam, annesi onu yatağına yatırırken, Aras'ın gözleri kapanmış ve birden kendini ılık bir denizin içinde bulmuş.

Sular yosun yeşili, mercanlar rengârenkmiş. Tam karşısında, gülümseyen bir vatoz ona doğru süzülüyormuş. Bu vatoz, gözleri minik yıldızlar gibi parlayan, kocaman ve yumuşacık bir dostmuş. "Merhaba Aras," demiş vatoz. "Benim adım Pırıltı. Denizleri seninle gezmek istiyorum."

Aras, Pırıltı'nın sırtına binmiş ve birlikte mercan ormanlarının arasında yüzmeye başlamışlar. Yolda minik denizatları onlara el sallamış, parlak balıklar etraflarında dans etmiş. Pırıltı, Aras'a denizlerdeki her canlının birbirine nasıl yardım ettiğini anlatmış. "Bak Aras," demiş, "şu küçük karidesler, büyük balıkların dişlerini temizler. Hepimiz birbirimize iyi davranırsak, deniz daha mutlu olur."

Sonra, bir deniz yıldızı onlara katılmış. "Pırıltı, sen ne kadar iyi bir arkadaşsın! Aras'a denizi sevdirdiğin için teşekkür ederim." demiş. Bir ara küçük bir ahtapot kızarmış, Aras'ın eline tutunup oyun oynamış. Hep birlikte yuvarlak yuvarlak dönmüşler, kahkahalar atmışlar.

Tam o sırada, Aras annesinin tatlı sesini duymuş: "Uyan oğlum, uykun tatlı mı?" Gözlerini açtığında odasında olduğunu görmüş. Ama yastığının yanında minik, parlak bir deniz kabuğu duruyormuş. Annesi sormuş: "Bu kabuk nereden geldi?" Aras gülümseyerek, "Pırıltı'dan, o beni çok seviyor anneciğim," demiş.

O günden sonra Aras, her gece uyumadan önce denizlere ve arkadaşlarına iyi bakacağına söz vermiş. Çünkü sevgi paylaştıkça çoğalırmış, tıpkı denizdeki dostluk gibi. Ve Aras, her uykuya daldığında Pırıltı'nın onu beklediğini bilirmiş.