Miraç ve Güvercin Dostu

Miraç, sekiz yaşında, sevimli ve yardımsever bir çocuktu. En çok güvercinleri severdi. Her sabah uyanır uyanmaz, bahçeye çıkar, güvercinlere yem verirdi. Bir gün, minik bir güvercin, Miraç’ın bahçesine kondu. Kanadı hafifçe yaralanmıştı. Miraç, ona çok üzüldü ve hemen annesine koştu. Annesi, güvercinin kanadını sarıp temizledi. Miraç, ona “Beyaz Kanat” adını verdi.

Her gün Beyaz Kanat’a yem ve su verdi. Güvercin iyileştikçe, Miraç’la daha çok vakit geçirmeye başladı. Birlikte bahçede oynuyor, gökyüzüne bakıp hayaller kuruyorlardı. Beyaz Kanat, başka güvercinlerle de gelmeye başladı. Miraç, onlara da aynı sevgiyi gösterdi. Bir gün, Beyaz Kanat, yanında küçük bir ceviz getirdi. Miraç, “Bunu bana hediye mi getirdin?” diye sordu. Güvercin, neşeyle kanat çırptı. Miraç, cevizi toprağa ekti. Aradan zaman geçti, ceviz filizlendi, kocaman bir ceviz ağacı oldu. Ağacın dallarına birçok güvercin kondu. Artık Miraç’ın bahçesi bir cennet gibiydi. Kuşlar cıvıldıyor, çiçekler açıyor, her yer sevgiyle doluyordu.

Miraç, bir gün Beyaz Kanat’a sordu: “Neden bana hep yardım ediyorsun?” Güvercin, tatlı bir sesle cevapladı: “Çünkü sen bana sevgi verdin, ben de sana dostluk verdim.” O günden sonra Miraç, sevginin ve dostluğun en büyük hazine olduğunu anladı. Akşamları, gökyüzünde uçan güvercinleri izlerken içini huzur kaplardı. Uykuya daldığında ise rüyalarında hep Beyaz Kanat’la birlikte uçardı. Mavi gökyüzünde süzülür, tüm hayvanlara sevgiyle gülümserlerdi. Önemli olanın, paylaşmak ve her canlıya iyi davranmak olduğunu bilirdi artık. Ve en güzel uykulara, sevgi dolu bir kalple dalardı.