Prenses Asya ve Dostluk Yıldızı

Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi gökyüzünün altında, rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçede, küçük bir prenses yaşarmış. Bu prensesin adı Asya’ymış. Asya, ışıl ışıl bir tacı olan, neşeli mi neşeli bir prensesmiş. En çok, elbisesinin eteklerini savurarak dans etmeyi ve arkadaşlarına yardım etmeyi severmiş.

Bir akşam, Asya gökyüzüne bakarken küçük bir yıldız görmüş. Yıldız, diğerlerinden farklıymış; ışığı biraz solgun, biraz üzgün görünüyormuş. Asya, prenses kalbiyle hemen yıldıza seslenmiş: "Sevgili yıldız, neden bu kadar üzgünsün? Sana nasıl yardım edebilirim?"

Yıldız, hafifçe titreyerek cevap vermiş: "Hiç arkadaşım yok, Asya. Işığımı paylaşacak kimsem olmayınca, parlamayı unuttum."

Asya gülümsemiş. "Merak etme, ben senin arkadaşın olurum. Dostluk, en güzel ışıktır!" demiş. Küçük prenses, ellerini yıldıza doğru uzatmış. O anda, bahçedeki çiçekler de onlara katılmış. Papatyalar, güller, laleler hep birlikte sallanmış. Yıldız, Asya’nın sıcacık dostluğuyla yeniden parlamaya başlamış. Işığı o kadar güzelmiş ki, bütün bahçe aydınlanmış.

Asya, yıldıza sormuş: "Artık mutlu musun?" Yıldız, sevinçle: "Evet! Dostluk sayesinde ışığımı buldum. Teşekkür ederim, prenses Asya!" demiş. O gece, Asya yatağına uzandığında, yıldız ona en güzel ışığıyla göz kırpmış. Asya, dostluğun her şeyi güzelleştirdiğini bilerek, huzur içinde uykuya dalmış. Ve her gece, dostluk yıldızı, Asya’nın penceresinden onu selamlamış.

Masal burada bitmiş.