Kepçe Kardeşliği
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği, çiçeklerin en rengarenk açtığı yemyeşil bir vadide, minik bir kasaba varmış. Bu kasabada, her sabah erkenden uyanan, kocaman kalpli bir kepçe yaşarmış. Adı Kocaman Kepçe'ymiş. Kocaman Kepçe, gün boyu toprak kazmayı, kocaman kuleler yapmayı çok severmiş. Ama en çok da, minik dostlarıyla oynamayı severmiş.
Bu kasabada, Hayrettin Yağız adında, üç yaşında, kocaman gözlü bir çocuk yaşarmış. Hayrettin Yağız, elinden hiç düşürmediği, minicik, parlak sarı bir oyuncak kepçesiyle her yere gider, her şeyi onunla kazarmış. Bir gün, Kocaman Kepçe, kasabanın meydanında yeni bir park yapmak için kocaman bir tepecik oluşturmuş. Hayrettin Yağız da, minik kepçesiyle bu tepeciğin yanına gelmiş, kendi minik kalesini yapmaya başlamış.
Tam o sırada, minicik bir tavşan, korkuyla zıplayarak Hayrettin Yağız'ın yanına gelmiş. Tavşan, “Merhaba! Ben Zıpzıp. Kocaman Kepçe'nin yaptığı tepeciğin arkasında, kaybolmuş sepetimdeki havuçlarım var! Toprak kayınca üstleri kapandı. Onları bulamıyorum!” demiş.
Hayrettin Yağız, Zıpzıp'a çok üzülmüş. Hemen minik kepçesini kaldırmış ve “Merak etme Zıpzıp! Benim kepçem çok güçlü, sana yardım ederim!” demiş. Minik kepçesiyle toprağı kazmaya başlamış. Ama toprak çok sertmiş, minik kepçe zorlanıyormuş. Bunu gören Kocaman Kepçe, yavaşça yanlarına gelmiş ve tatlı bir sesle, “Merhaba küçük dostum! Gördüm ki yardıma ihtiyacınız var. Benim büyük kepçem, minik kepçenin yapamadığını yapabilir. Birlikte çalışalım mı?” demiş.
Hayrettin Yağız çok sevinmiş. “Evet! Birlikte çalışalım! Ben minik kepçemle yanlardaki toprakları alayım, sen de ortadakileri kaz!” demiş. Kocaman Kepçe, kocaman ve yumuşak bir kazı yapmış, Hayrettin Yağız da minik kepçesiyle havuçların üzerindeki son toprakları temizlemiş. Kısa sürede, kıpkırmızı, kocaman havuçlar ortaya çıkmış! Zıpzıp, sevinçle zıplamış, “Teşekkür ederim Hayrettin Yağız! Teşekkür ederim Kocaman Kepçe! Birlikte çalışmak ne kadar güzel!” demiş.
O günden sonra, Hayrettin Yağız, Kocaman Kepçe ve Zıpzıp çok iyi arkadaş olmuşlar. Her gün birlikte oynamışlar, birlikte kazmışlar, birlikte eğlenmişler. Hayrettin Yağız, minik kepçesiyle ne kadar uğraşırsa uğraşsın, büyük işler için arkadaşlarının yardımının çok değerli olduğunu öğrenmiş. Ve o gece, yıldızlar parıldarken, minik kepçesine sarılıp, arkadaşlığın ve yardımlaşmanın ne kadar tatlı bir şey olduğunu düşünerek, huzurla uykuya dalmış.
Bu kasabada, Hayrettin Yağız adında, üç yaşında, kocaman gözlü bir çocuk yaşarmış. Hayrettin Yağız, elinden hiç düşürmediği, minicik, parlak sarı bir oyuncak kepçesiyle her yere gider, her şeyi onunla kazarmış. Bir gün, Kocaman Kepçe, kasabanın meydanında yeni bir park yapmak için kocaman bir tepecik oluşturmuş. Hayrettin Yağız da, minik kepçesiyle bu tepeciğin yanına gelmiş, kendi minik kalesini yapmaya başlamış.
Tam o sırada, minicik bir tavşan, korkuyla zıplayarak Hayrettin Yağız'ın yanına gelmiş. Tavşan, “Merhaba! Ben Zıpzıp. Kocaman Kepçe'nin yaptığı tepeciğin arkasında, kaybolmuş sepetimdeki havuçlarım var! Toprak kayınca üstleri kapandı. Onları bulamıyorum!” demiş.
Hayrettin Yağız, Zıpzıp'a çok üzülmüş. Hemen minik kepçesini kaldırmış ve “Merak etme Zıpzıp! Benim kepçem çok güçlü, sana yardım ederim!” demiş. Minik kepçesiyle toprağı kazmaya başlamış. Ama toprak çok sertmiş, minik kepçe zorlanıyormuş. Bunu gören Kocaman Kepçe, yavaşça yanlarına gelmiş ve tatlı bir sesle, “Merhaba küçük dostum! Gördüm ki yardıma ihtiyacınız var. Benim büyük kepçem, minik kepçenin yapamadığını yapabilir. Birlikte çalışalım mı?” demiş.
Hayrettin Yağız çok sevinmiş. “Evet! Birlikte çalışalım! Ben minik kepçemle yanlardaki toprakları alayım, sen de ortadakileri kaz!” demiş. Kocaman Kepçe, kocaman ve yumuşak bir kazı yapmış, Hayrettin Yağız da minik kepçesiyle havuçların üzerindeki son toprakları temizlemiş. Kısa sürede, kıpkırmızı, kocaman havuçlar ortaya çıkmış! Zıpzıp, sevinçle zıplamış, “Teşekkür ederim Hayrettin Yağız! Teşekkür ederim Kocaman Kepçe! Birlikte çalışmak ne kadar güzel!” demiş.
O günden sonra, Hayrettin Yağız, Kocaman Kepçe ve Zıpzıp çok iyi arkadaş olmuşlar. Her gün birlikte oynamışlar, birlikte kazmışlar, birlikte eğlenmişler. Hayrettin Yağız, minik kepçesiyle ne kadar uğraşırsa uğraşsın, büyük işler için arkadaşlarının yardımının çok değerli olduğunu öğrenmiş. Ve o gece, yıldızlar parıldarken, minik kepçesine sarılıp, arkadaşlığın ve yardımlaşmanın ne kadar tatlı bir şey olduğunu düşünerek, huzurla uykuya dalmış.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!