Mikail ve Uzay Dinazoru

Küçük Mikail, her gece gökyüzüne bakar ve yıldızların arasında bir dinazor arardı. Bir gece, minik bir ışık topu odasına girdi. Işık topu patlayınca, ortada minik yeşil bir dinazor belirdi. "Merhaba Mikail! Ben Zumi, uzay dinazoruyum. Yıldız tozundan yapıldım," dedi dinazor. Mikail çok sevindi. "Seninle arkadaş olabilir miyiz?" diye sordu. Zumi, "Tabii ki! Ama beni arkadaşın yapmak için bir iyilik yapmalısın. Bahçendeki çiçeklere sihirli su vermelisin," dedi.

Mikail, hemen bahçeye koştu. Çiçekler solgun ve üzgün duruyordu. Sihirli suyu bir kovaya koydu ve her çiçeğe verdi. Çiçekler canlandı, rengârenk açtı. Zumi, "Harika! Şimdi gerçek arkadaş olduk," dedi. Zumi, sihirli bir değnek çıkardı ve Mikail'in ellerine dokundu. Elleri parlamaya başladı. "Artık sen de uzay sihrini kullanabilirsin. Bu sihir, arkadaşlarına yardım etmeni sağlar," diye ekledi.

Mikail, ertesi gün arkadaşı Ayşe'nin düşen oyuncağını sihirle havaya kaldırdı. Ayşe çok mutlu oldu. Öğlen, kuşlara sihirle yem serpti. Kuşlar şarkı söyledi. Akşam, annesine sihirle bir papatya getirdi. Annesi gülümseyerek, "Sen ne iyi bir arkadaşsın," dedi.

O gece Zumi, Mikail'e veda etti. "Unutma Mikail, en büyük sihir sevgidir. Arkadaşlarını sevince, kalbin hep parlar," dedi ve bir yıldız olup gökyüzüne yükseldi. Mikail, pencereden bakıp, "Teşekkür ederim Zumi," diye fısıldadı. O gece, Mikail sevgi dolu bir rüya gördü: Arkadaşlarıyla birlikte uzayda dinazorlarla oynuyor, yıldızları topluyorlardı. Ve her şey çok mutluydu.