Eylül ve Işıltılı Ormanın Prensesi
Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği bir bahçede, minicik bir kız yaşarmış. Adı Eylül’müş. Eylül’ün en sevdiği şey, pembe tüller içinde parlayan bir prenses olmaktı. Her sabah uyanınca, taç takar, elbisesinin eteklerini savurarak bahçede dans ederdi.
Bir gün, Eylül bahçede oynarken, gökyüzünden yumuşacık bir tüy düşmüş. Tüy, gümüş rengi bir ışık gibi parlıyormuş. Tüyün üzerinde minicik bir yazı varmış: “Beni takip et, seni dostlarının yanına götüreyim.” Eylül, tüyü eline almış ve tüy havalanıp uçmaya başlamış. Eylül de onun arkasından koşmuş.
Tüy, onu rengârenk çiçeklerle dolu bir ormana götürmüş. Ormanın adı Işıltılı Orman’mış. Ağaçların yaprakları gökkuşağı gibi parlıyormuş. Tam o sırada, Eylül pembemsi bir tavşan görmüş. Tavşan, Eylül’e seslenmiş: “Merhaba prenses! Ben Pamuk. Seninle oynamak çok isterim.” Eylül çok sevinmiş. “Ben de isterim!” demiş.
Pamuk, Eylül’e ormanın en güzel yerini göstermiş. Orada, minicik bir göl varmış. Gölün kenarında, mavi kanatlı bir kelebek dans ediyormuş. Kelebek, “Ben Mavi. Seninle şarkı söylemek isterim,” demiş. Eylül, Pamuk ve Mavi birlikte şarkı söylemişler. Sonra, gölün üzerinde yüzen nilüfer çiçeklerine bakmışlar.
Eylül, “Bu orman çok güzel ama benim evimden uzaktayım,” demiş. Pamuk ve Mavi gülümsemiş. “Korkma,” demişler. “Biz senin dostlarınız. Dostlar hep birbirine yardım eder.” Eylül’ün kalbi ısınmış. “O zaman birlikte bir şeyler yapalım,” demiş. Üçü, ormandaki bütün çiçeklere su vermişler. Kelebek Mavi, çiçeklerin üzerine ışık saçmış. Tavşan Pamuk, yaprakları tek tek silmiş. Eylül ise, çiçeklere sevgiyle dokunmuş.
O gün, Eylül dostluğun ne kadar güzel olduğunu öğrenmiş. Akşam olunca, gökyüzünde yıldızlar parlamış. Eylül, Pamuk ve Mavi’ye sarılmış. “Yarın yine gelirim,” demiş. Tüy yine belirmiş ve Eylül’ü evine götürmüş. Yatağında uzanırken, pencereden Işıltılı Orman’ın ışığını görmüş. Gözlerini kapatmış ve mışıl mışıl uyumuş. Rüyasında, dostlarıyla birlikte prenses tacını paylaşmış. Çünkü biliyormuş ki, gerçek prenseslik, sevgiyi paylaşmaktır. Ve herkes, iyi kalpli olduğu sürece bir prensestir.
Bir gün, Eylül bahçede oynarken, gökyüzünden yumuşacık bir tüy düşmüş. Tüy, gümüş rengi bir ışık gibi parlıyormuş. Tüyün üzerinde minicik bir yazı varmış: “Beni takip et, seni dostlarının yanına götüreyim.” Eylül, tüyü eline almış ve tüy havalanıp uçmaya başlamış. Eylül de onun arkasından koşmuş.
Tüy, onu rengârenk çiçeklerle dolu bir ormana götürmüş. Ormanın adı Işıltılı Orman’mış. Ağaçların yaprakları gökkuşağı gibi parlıyormuş. Tam o sırada, Eylül pembemsi bir tavşan görmüş. Tavşan, Eylül’e seslenmiş: “Merhaba prenses! Ben Pamuk. Seninle oynamak çok isterim.” Eylül çok sevinmiş. “Ben de isterim!” demiş.
Pamuk, Eylül’e ormanın en güzel yerini göstermiş. Orada, minicik bir göl varmış. Gölün kenarında, mavi kanatlı bir kelebek dans ediyormuş. Kelebek, “Ben Mavi. Seninle şarkı söylemek isterim,” demiş. Eylül, Pamuk ve Mavi birlikte şarkı söylemişler. Sonra, gölün üzerinde yüzen nilüfer çiçeklerine bakmışlar.
Eylül, “Bu orman çok güzel ama benim evimden uzaktayım,” demiş. Pamuk ve Mavi gülümsemiş. “Korkma,” demişler. “Biz senin dostlarınız. Dostlar hep birbirine yardım eder.” Eylül’ün kalbi ısınmış. “O zaman birlikte bir şeyler yapalım,” demiş. Üçü, ormandaki bütün çiçeklere su vermişler. Kelebek Mavi, çiçeklerin üzerine ışık saçmış. Tavşan Pamuk, yaprakları tek tek silmiş. Eylül ise, çiçeklere sevgiyle dokunmuş.
O gün, Eylül dostluğun ne kadar güzel olduğunu öğrenmiş. Akşam olunca, gökyüzünde yıldızlar parlamış. Eylül, Pamuk ve Mavi’ye sarılmış. “Yarın yine gelirim,” demiş. Tüy yine belirmiş ve Eylül’ü evine götürmüş. Yatağında uzanırken, pencereden Işıltılı Orman’ın ışığını görmüş. Gözlerini kapatmış ve mışıl mışıl uyumuş. Rüyasında, dostlarıyla birlikte prenses tacını paylaşmış. Çünkü biliyormuş ki, gerçek prenseslik, sevgiyi paylaşmaktır. Ve herkes, iyi kalpli olduğu sürece bir prensestir.
▶
🎵 hepbaby Şarkısı
Bu masalı şarkıyla taçlandır!