Zikreddin ve Polis Amca’nın Macerası

Bir varmış, bir yokmuş… Beş yaşındaki Zikreddin, küçük kalbinde kocaman bir sevgi taşırmış. En sevdiği şey, polis amcalar ve ablalar olurmuş. Her gün hayali polis şapkasını takar, mahallede iyilik turuna çıkarmış. Bir sabah, güneş pırıl pırıl parlarken Zikreddin evinin önünde oynuyormuş. Birden, minik bir ses duymuş: “Miyav! Miyav!” Bir çalının altında, simsiyah tüylü, gözleri parlayan bir kedi yavrusu titriyormuş. Yuvasından düşmüş, çok korkmuş. Zikreddin hemen yanına gitmiş, “Merak etme minik dost, ben polis Zikreddin! Seni koruyacağım,” demiş.

Kediciği kucağına almış, sıcacık bir battaniyeye sarmış. Ama yavru kedi, annesini kaybettiği için üzgünmüş. Zikreddin onu sakinleştirmiş: “Birlikte anneni bulacağız, tıpkı polislerin kaybolan herkese yardım etmesi gibi.” Tam o sırada, beyaz bir polis arabası yavaşça yanaşmış. İçinden güler yüzlü bir polis amca inmiş. “Merhaba küçük polis! Yardıma mı ihtiyacın var?” diye sormuş. Zikreddin heyecanla, “Evet amca! Bu yavru kedinin annesini bulmalıyız,” demiş.

Polis amca, telsizle diğer polislere haber vermiş. Az sonra, bir bahçede üzgün bir anne kedi bulmuşlar. Yavrusunu gören anne kedi, mutlulukla mırlamaya başlamış. Zikreddin, yavruyu annesine kavuşturmanın sevinciyle havalara uçmuş. Polis amca, “Sen harika bir yardımsever polissin Zikreddin! İyilik yapmak, herkesi mutlu eder,” demiş. O gün, Zikreddin hem yeni bir dost kazanmış hem de yardımlaşmanın ne kadar güzel olduğunu öğrenmiş. Gökyüzünde bir gökkuşağı belirmiş, tüm mahalle mutlulukla dolmuş. Zikreddin, o gece hayali polis şapkası başucunda, yavru kedinin mırıltılarıyla huzur içinde uyumuş. Ve herkes, sevgi dolu bir dünyada yaşadığı için çok mutlu olmuş.