Aden ve Arkadaşı Dino

Bir varmış bir yokmuş, sevimli mi sevimli bir çocuk varmış. Adı Aden’miş. Aden’in en sevdiği şey, kocaman gözleri ve yumuşacık yeşil pulları olan bir dinazormuş. Bu dinazorun adı Dino’ymuş. Aden, Dino’yla her gün oyunlar oynar, birlikte maceralara atılırmış.

Bir sabah, güneş pırıl pırıl parlarken Aden, Dino’ya "Haydi, ormanda bir gezintiye çıkalım!" demiş. Dino sevinçle kuyruğunu sallamış. İkisi birlikte yemyeşil ormana girmişler. Ormanda rengârenk çiçekler, cıvıl cıvıl kuşlar varmış. Aden, bir çiçeğin yanında minik bir kelebek görmüş. "Bak Dino, ne kadar güzel!" diye seslenmiş. Kelebek, Aden’in eline konmuş, sonra da uçup gitmiş.

Yürümeye devam ederlerken, karşılarına minik bir dere çıkmış. Dere şırıl şırıl akıyormuş. Aden, "Dino, buradan nasıl geçeceğiz?" diye sormuş. Dino, kocaman ayaklarıyla dereye basmış, su sıçratmış. Aden gülmüş ve "Ben de senin gibi yapayım!" demiş. Minik ayaklarıyla dereyi geçmişler. Dereyi geçince, karşılarında koskoca bir ağaç görmüşler. Ağacın dallarında rengârenk meyveler varmış. "Bunları toplayıp arkadaşlarımıza götürelim," demiş Aden. Dino da başını sallamış.

Meyveleri toplamışlar, sepetlerine koymuşlar. Tam döneceklerken, bir kuş cıvıldamış: "Cik cik, yardım eder misiniz? Yuvam rüzgârdan düştü." Aden hemen koşmuş, yuvayı alıp ağaca koymuş. "İşte, şimdi oldu!" demiş. Kuş çok sevinmiş, onlara teşekkür etmiş.

Eve döndüklerinde Aden, annesine meyveleri göstermiş. Annesi "Ne kadar yardımsever bir çocuksun!" demiş ve onu kucaklamış. O gece Aden, Dino’ya sarılıp uykuya dalmış. Rüyasında ormanda kelebeklerle dans etmiş, kuşlarla şarkı söylemiş. Hep birlikte mutlu mesut yaşamışlar.