Gökçe Duru ve Küçük Dinozor

Bir zamanlar, yemyeşil çayırlarla çevrili, rengarenk çiçeklerin açtığı huzurlu bir köyde, Gökçe Duru adında tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Gökçe Duru’nun en sevdiği şey dinozorlarmış. Dinozor oyuncaklarıyla oynamayı, dinozor resimleri çizmeyi çok severmiş.

Bir akşam, Gökçe Duru yatağına uzanmış, yumuşacık yorganını üzerine çekmiş. Tam uykuya dalacakken, pencerenin önünde küçük bir parıltı görmüş. Perdeyi aralayınca, bahçede minik, sevimli bir dinozor duruyormuş! Adı Dino’ymuş. Dino, yeşil pulları parlayan, kocaman gülümseyen gözleri olan bir bebek dinozormuş.

“Merhaba Gökçe Duru!” demiş Dino tatlı bir sesle. “Ben senin rüyalar bahçenden geldim. Birlikte oynamak ister misin?”

Gökçe Duru sevinçle başını sallamış. Birlikte bahçeye çıkmışlar. Dino, kuyruğuyla yumuşak bir salıncak yapmış, Gökçe Duru sallanmış. Sonra çiçeklerin arasında saklambaç oynamışlar. Dino her seferinde Gökçe Duru’yu kolayca bulmuş ve ikisi de kahkahalarla gülmüş.

O sırada minik bir kuş, kanadı yorulmuş bir şekilde yere konmuş. Gökçe Duru hemen yanına koşmuş. “Sen yorulmuşsun, biraz dinlen!” demiş ve ona yumuşak bir yaprak yatak hazırlamış. Dino da yanlarına gelmiş, kanadıyla kuşu serinletmiş. Kuş, “Teşekkür ederim, ne kadar iyisiniz!” diye cıvıldamış.

Dino, Gökçe Duru’ya dönüp, “Gördün mü?” demiş. “Yardım etmek ne güzel, değil mi? Paylaşmak ve dostlara iyi davranmak dünyayı daha da güzelleştirir.”

Gökçe Duru gülümsemiş. “Evet, Dino! Arkadaşlarıma hep yardım edeceğim.”

Sonra Dino, Gökçe Duru’yu kucağına almış ve ona yıldızları göstermiş. “Bak, gökyüzündeki yıldızlar da birbirine göz kırpar, tıpkı dostlar gibi,” demiş.

Gökçe Duru esnemeye başlamış. Dino onu yatağına götürmüş, yorganını örtmüş. “İyi geceler Gökçe Duru. Yarın yine oynarız. Unutma, sevgi ve dostluk en büyük hazinedir.”

Gökçe Duru gözlerini kapatmış, yüzünde tatlı bir gülümsemeyle uykuya dalmış. Dino da pencerenin önünde sessizce beklemiş, onu korumuş. O gece Gökçe Duru, dinozorlarla dolu rengarenk, mutlu bir rüya görmüş.