Cihangir ve Dostluk Dinozoru

Bir varmış, bir yokmuş. Minik Cihangir, en sevdiği oyuncak dinozorlarıyla dolu bir odada yaşarmış. Bir akşam, annesi ona masal anlatırken Cihangir gözlerini kapatmış ve rüyasında kocaman, rengarenk bir ormana gitmiş. Ormanın içinde, minik mi minik, yeşil pulları parlayan bir dinozor görmüş. Dinozorun adı Dostiymiş. Dosti, üzgün bir şekilde bir ağacın altında oturuyormuş. Cihangir yanına gidip sormuş: "Neden üzgünsün, Dosti?" Dosti, "Hiç arkadaşım yok, hep yalnız oynuyorum," demiş.

Cihangir hemen gülümsemiş ve "Ben senin arkadaşın olurum!" demiş. İkisi birlikte oynamaya başlamışlar. Önce rengarenk çiçeklerin arasında saklambaç oynamışlar. Sonra minik taşlardan bir kale yapmışlar. Dosti, Cihangir’e dinozorların nasıl şarkı söylediğini öğretmiş: "Hu-hu-ha, hu-hu-hu!" Cihangir de ona insanların en eğlenceli oyunlarını göstermiş. Birlikte gülmüşler, zıplamışlar ve gökyüzünde uçan kuşlara el sallamışlar.

O gün, Dosti hiç yalnız hissetmemiş. Cihangir ona dostluğun ne kadar güzel bir şey olduğunu anlatmış: "Arkadaş olunca her şey daha eğlenceli, değil mi?" Dosti başını sallayarak "Evet, seninle çok mutluyum," demiş. Akşam olunca Dosti, Cihangir’e "Yarın yine gelir misin?" diye sormuş. Cihangir "Tabii ki, sen benim en iyi arkadaşımsın," demiş.

O gece, Cihangir’in kalbi sevgiyle dolmuş. Annesi onu uyandırdığında hâlâ gülümsüyormuş. "Anne, rüyamda bir dinozorla arkadaş oldum," demiş. Annesi "İşte en güzel masal bu," diyerek onu öpmüş. Cihangir, dostluğun en değerli hazine olduğunu öğrenmiş ve o gece, Dosti’yi rüyasında tekrar göreceği için heyecanla uykuya dalmış.