Ada ve Sihirli Prenses Kalesi

Bir varmış, bir yokmuş. Çiçeklerin en güzel açtığı, kuşların neşeyle şarkı söylediği bir ormanda, küçük Ada yaşarmış. Ada’nın en sevdiği şey, gökkuşağı gibi parlayan bir prenses tacı hayal etmekmiş. Her gece annesi ona prenses masalları anlatır, Ada da gözlerini kapatıp kendini ışıl ışıl bir kalenin içinde bulurmuş.

Bir akşam, Ada yıldızlara bakarken gökyüzünden minik bir ışık topu süzülmüş. Işık topu büyümüş, büyümüş ve sevimli bir prenses olmuş. Prensesin elinde gümüş bir asa varmış. Asasını sallayınca, Ada’nın odası bir anda pırıl pırıl bir kaleye dönüşmüş.

Prenses gülümseyerek, “Merhaba Ada! Ben Güliz Prenses. Seni bir sürprize davet etmek için geldim. Haydi, birlikte kalenin bahçesini keşfedelim!” demiş.

Ada heyecanla prensesin elini tutmuş. Bahçede şekerden çiçekler, balondan kelebekler ve pamuk şekerden bulutlar varmış. En güzel köşede ise minik bir kuş, yuvasını yapmaya çalışıyormuş ama dalları taşıyamıyormuş. Ada hemen “Prenses, kuşun yuvasını bitirmesine yardım edelim mi?” diye sormuş.

Prenses sevinçle başını sallamış. İkisi birlikte, yere düşen ince dalları toplamış, minik kuşun yuvasını tamamlamışlar. Kuş mutlulukla cıvıldamış, “Teşekkür ederim Ada, teşekkür ederim Prenses! Siz olmasaydınız yuvam yarım kalacaktı.”

Ada’nın kalbi sevgiyle dolmuş. Prenses, asasını Ada’nın başına hafifçe dokundurmuş. “İşte şimdi sen de bir prenssin,” demiş. “Gerçek prenseslik, yardımsever ve sevgi dolu kalplerde gizlidir.”

O gece Ada, prenses tacı takılıymış gibi mutlu uykuya dalmış. Rüyasında, yardım ettiği kuşlarla birlikte gökkuşağının üzerinde prenses gibi dans etmiş.

Ve prensesin sözünü hiç unutmamış: Sevgiyle attığın her adım, seni gerçek bir prensese dönüştürür.