Aras Mirza ve Babasının Orman Macerası

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin en tatlı gülümsediği bir köyde, minik Aras Mirza, babasıyla birlikte yaşarmış. Aras Mirza’nın en sevdiği şey, babasına sıkı sıkı sarılmak ve onunla yeni yerler keşfetmekmiş. Bir sabah, babası “Haydi Aras Mirza, bugün birlikte büyük bir maceraya çıkalım mı?” demiş. Minik çocuk hemen “Evet, evet!” diye sevinçle zıplamış.

Babası elinden tutmuş, onu yemyeşil bir ormana götürmüş. Ormanda rengârenk çiçekler, cıvıl cıvıl kuşlar varmış. Aras Mirza bir kelebeğin peşinden koşarken, yerde küçük bir sepet görmüş. Sepetin içinde minik bir tavşan, üzgün üzgün oturuyormuş. “Babacığım, bu tavşan ailesini kaybetmiş olabilir mi?” diye sormuş. Babası “Hadi birlikte yardım edelim, o zaman” demiş.

Aras Mirza tavşanı kucağına almış, babası da onun yanında yürümüş. Biraz ileride, bir ağacın altında tavşanın ailesini bulmuşlar. Minik tavşan sevinçle zıplayarak ailesine kavuşmuş. Anne tavşan “Teşekkür ederim, küçük dostum” demiş. Aras Mirza çok mutlu olmuş. Babası “İyi kalpli olduğun için sana bir sürprizim var” demiş ve cebinden küçük bir balon çıkarmış. Balonu şişirip Aras Mirza’nın eline vermiş.

Sonra birlikte bir ağacın altına oturmuşlar. Babası ona ormandaki hayvanların nasıl yaşadığını anlatmış. Aras Mirza babasının kucağında uyuklamaya başlamış. Başını babasının omzuna koymuş, mışıl mışıl uyumuş. O gece rüyasında kelebeklerle dans ediyor, tavşanlarla oyun oynuyormuş. Sabah uyandığında babasına “Bu en güzel maceraydı!” demiş. Babası da ona sarılıp “Seninle her macera güzel, bir tanem” demiş. Ve Aras Mirza, sevgi dolu bir yürekle yeni bir güne başlamış.