Umay ve Küçük Kedi

Bir varmış, bir yokmuş. Güzel mi güzel, minik mi minik bir kız çocuğu varmış. Adı Umay’mış. Umay’ın en sevdiği şey, yumuacık tüylü kedilermiş. Onun bir de Pamuk adında bir kedisi varmış. Pamuk, bembeyaz tüyleri ve sapsarı gözleriyle bir kar tanesi gibiymiş.

Bir sabah, Umay ve Pamuk bahçede oynuyorlarmış. Pamuk, bir çiçeğin üzerinde uçuşan kelebeği izlerken, Umay da ona gülümsüyormuş. O sırada küçük bir serçe yanlarına gelmiş. Serçe, “Cik cik, ben de sizinle oynayabilir miyim?” demiş. Umay, “Tabii ki!” diyerek serçeyi de aralarına almış. Üç arkadaş, bahçedeki papatyaların arasında koşup oynamışlar.

Biraz sonra, bir tavşan ve bir köpek de gelmiş onlara katılmış. Tavşan, “Ben havucumu sizinle paylaşabilirim,” demiş. Köpek de, “Ben de kuyruğumu sallayarak sizi eğlendirebilirim!” diye havlamış. Umay, tüm hayvan arkadaşlarına sarılmış. “Ne kadar güzel bir gün! Hep birlikte oynayalım,” demiş.

Güneş batarken, tüm hayvanlar yan yana oturmuşlar. Pamuk, Umay’ın kucağına kıvrılmış ve mırlamaya başlamış. Serçe, tavşan ve köpek de onlara yaklaşmış. Umay, “Hayvanlara sevgi göstermek ne güzel. Onlar da bizi seviyor,” demiş. Tam o sırada gökyüzünde bir yıldız kaymış. Umay, “Herkesin kalbinde sevgi olsun,” diye dilek dilemiş.

O gece, Umay yatağına yattığında Pamuk da yanında uyuyormuş. Rüyasında tüm hayvan arkadaşlarıyla dans ettiğini görmüş. Sabah olduğunda ise Umay, Pamuk’a sıkıca sarılıp, “Seni çok seviyorum,” demiş. Ve birlikte yeni bir güne, yeni oyunlara başlamışlar.