Göksu ve Deniz Prensesi

Bir varmış, bir yokmuş. Mavi mi mavi, pırıl pırıl bir deniz varmış. Bu denizin derinliklerinde, inci gibi parlayan bir sarayda, Deniz Prensesi yaşarmış. Deniz Prensesi’nin saçları deniz köpüğü gibi beyaz, gözleri ise deniz yıldızı gibi ışıldarmış.

Güneşli bir sabah, küçük Göksu kumsalda oynarken ayağına bir deniz kabuğu dokunmuş. Kabuğu kulağına götürmüş. İçinden tatlı bir ses gelmiş:

“Merhaba Göksu! Ben Deniz Prensesi. Bugün denizde bir sürprizim var. Benimle oynamak ister misin?”

Göksu sevinçle zıplamış: “İsterim! İsterim!”

Deniz Prensesi suyun üstüne çıkmış. Elinde rengarenk bir deniz yıldızı tutuyormuş. “Bu deniz yıldızı, denizdeki tüm canlılara yardım eder. Ama bugün biraz yorgun. Ona yardım eder misin?” demiş.

Göksu hemen başını sallamış. Deniz Prensesi ile birlikte deniz yıldızını yumuşak bir yosun yatağına yatırmışlar. Küçük balıklar etraflarında neşeyle dans etmiş. Deniz kaplumbağası da gelip teşekkür etmiş:

“Göksu, sen çok yardımseversin! Deniz yıldızı şimdi çok mutlu.”

Deniz Prensesi, Göksu’ya küçük bir hediye vermiş: İçinde deniz sesi olan bir inci. “Bu inciyi yastığının altına koyarsan, rüyanda denizdeki dostlarımızı görürsün,” demiş.

Göksu inciyi almış, prensese sarılmış. “Teşekkür ederim Deniz Prensesi. Yarın yine gelir misin?” diye sormuş.

“Her zaman buradayım,” demiş Deniz Prensesi. “Denizi sev, dostlarını koru, yeter.”

Göksu akşam olunca yatağına yatmış. İnciyi yastığının altına koymuş. Gözlerini kapatmış. Rüyasında deniz atları, yunuslar ve Deniz Prensesi ile birlikte incilerden taçlar takmışlar. Hep birlikte mutlulukla oynamışlar.

O günden sonra Göksu her sabah kumsala gitmiş. Denizdeki dostlarına hep yardım etmiş. Deniz Prensesi de onu her gün gülümsemeyle karşılamış.

Göksu mutlu, deniz huzurlu, dünya sevgiyle doluymuş.